Friday, March 20, 2009

കടിഞ്ഞൂല്‍ പ്രണയം

മീന അദ്യം സ്നേഹിച്ചത് ഒരു പൂച്ചയെയായിരുന്നു. അവനും തിരിച്ച് സ്നേഹിച്ചു. പക്ഷെ, സത്യത്തില്‍ അവന്‍ ഒരു പാപ്പിപൂച്ചയാണെന്നും കരുതിയാണ് അവള്‍ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയത്. അവള്‍ അവന് ‘യച്ചുമി’ എന്ന ഓമന പേരും നല്‍കി വളര്‍ത്തി. ആണ്‍പൂച്ചയായിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരുപക്ഷെ അത്രയ്ക്കും സ്നേഹിക്കില്ലായിരുന്നു. കാരണം അവള്‍ക്ക് അവളുടെ അമ്മയുടെ ‘വാണിംഗ്’ ഉണ്ടായിരുന്നു ‘ആണ്‍ വര്‍ഗ്ഗത്തിനോടെ അടുത്ത് പോകരുത്. അടുത്താല്‍ ഗര്‍ഭമുണ്ടാകും, ഗര്‍ഭമുണ്ടായാല്‍ പ്രസവിക്കണം. പ്രസവം എന്നാല്‍ വളരെ വേദനാജനകമാണ് മരണം കൂടി സംഭവിക്കാം’. (ആണുങ്ങളെ നോക്കിയാലാണോ, സംസാരിച്ചാലാണോ, സ്പര്‍ശ്ശിച്ചാലാണോ, അതല്ല, എത്ര ദൂരത്തുനിന്നു സംസാരിച്ചാല്‍ ഈ ദുര്‍ഘടത്തില്‍ നിന്നൊക്കെ രക്ഷപ്പെടാനാകും എന്നൊന്നും എക് സ്പ്ലൈന്‍ ചെയ്യാന്‍ അമ്മയ്ക്ക് സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ലാ താനും. ആകെ കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍) എന്തായാലും ഇത്രയും കേട്ടതോടെ അവള്‍ക്ക് ആണുങ്ങളെ അകറ്റി നിര്‍ത്താന്‍ മതിയായ കാരണങ്ങള്‍ കിട്ടിയായിരുന്നു. പോരാത്തതിനു വളര്‍ന്നു വരും തോറും അനിയനോടുള്ള അടിപിടി മത്സരങ്ങളിലൊക്കെ താന്‍ ദയനീയമായി പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന സമയം. എങ്കിപ്പിന്നെ ആണുങ്ങളെ ഒക്കെ അങ്ങു വെറുത്തേക്കാം എന്നു വിചാരിച്ചു നടക്കുന്ന കാലം. ..

അങ്ങിനെ ഒറ്റപ്പെട്ടു തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് യച്ചുമിയെ കിട്ടിയത്. ഒരു ത്രിസന്ധ്യ സമയത്ത് വിളക്കൊരുക്കിക്കൊണ്ട് നില്‍ക്കയായിരുന്ന അവള്‍ ഒരു നേരിയ കരച്ചില്‍ കേട്ട് മാവിന്‍ ചോട്ടില്‍ പോയി നോക്കിയപ്പോള്‍ വളരെ അവശനായ നിലയില്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം മാത്രം പ്രായമുള്ള ഒരു പൂച്ചക്കുട്ടി! അവള്‍ ഓടിപ്പോയി അടുക്കളയില്‍ ചെന്ന് ഒരു ചെറിയ കിണ്ണത്തില്‍ നിറയെ പാലുമായി യച്ചുമിയുടെ അരികിലെത്തി. യച്ചുമി വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ട് പാലു നക്കി നക്കി കുടിക്കുന്നതു കണ്ട് അവളുടെ ഹൃദയം കുളിര്‍ത്തു.

അതു കണ്ട് ഹൃദയം കുളിര്‍ക്കാന്‍ മറ്റൊരാള്‍ കൂടി മാവിന്‍ ചോട്ടില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചേച്ചിയുടെ മകന്‍ ഉദാര മനസ്ക്കന്‍‍, വിനോദ് . വിനോദ് വിജയശ്രീലാളിതനെപ്പൊലെ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ഒരു ദൌര്‍ബല്യമായിരുന്നു വഴിയോരത്ത് അനാധരായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന മൃഗങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നത്. വീട്ടില്‍ നിറയെ പൂച്ചപട്ടികളെകൊണ്ട് നിറഞ്ഞപ്പോള്‍ സഹിക്കാനാവാതെ വലിയമ്മ ഒരു അടവെടുത്തു, ‘ഇനി ഒന്നിനെക്കൂടി കൊണ്ടുവന്നാല്‍ എല്ലാറ്റിനെയും ഒപ്പം വിനോദിനേയും വീട്ടില്‍ നിന്നിറക്കിവിടും’ എന്ന് . അത് ഒരുപക്ഷെ ശരിയാവാന്‍ സാധ്യതയുണ്ടെന്നു തോന്നിയതിനാല്‍ (കാരണം വിനോദും അച്ഛനും അമ്മയും വേര്‍പിരിഞ്ഞതില്‍ പിന്നെ അച്ഛാമ്മയുടെ ദാക്ഷിണ്യത്തില്‍ കഴിയുന്ന ഒരു പകുതി അനാധനായിരുന്നു) ഭീക്ഷണിയെതുടര്‍ന്ന് അടുത്ത് വിനോദ് കണ്ട അത്താണി സ്വപ്നജീവിയായ മീനയാരുന്നു. അങ്ങിനെ സൂത്രത്തില്‍ മീനയുടെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെടും വിധം പൂച്ചക്കുട്ടിയെ കൊണ്ടാക്കിയിട്ട് അകലെയെവിടെയോ നിന്ന് ഈ രംഗം വീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു വിനോദ്.

ഏതിനും രക്ഷകന്‍ സമാധാനമായി സ്ഥലം വിട്ടു, പൂച്ചക്കുട്ടി വയറു നിറഞ്ഞ് സമാധാനമായി ഉറങ്ങി, മീനയും ആദ്യമായി ഒരു തുണ കിട്ടിയപോലെ പൂച്ചക്കുട്ടിയെ കട്ടിലിന്റെ അരികില്‍ ഒരു കൊച്ചു തുണിക്കഷണത്തില്‍ കിടത്തി ഉറക്കമായി.

പിന്നീടൊരിക്കല്‍ ജോലിക്കാരി സരസമ്മയാണ് ഒരിക്കല്‍ വാലില്‍ തൂക്കി എടുത്ത് നോക്കിയിട്ട് ചിരിച്ചും കൊണ്ട് പറഞ്ഞത് ‘ഇതൊരു കുന്നന്‍ ‍പൂച്ചയാണ് മീനേ പാപ്പിയല്ല’.


‘ആണ്‍പൂച്ചയല്ല, ഇവള്‍ പെണ്ണു തന്നെയാണ് ’കോപം വരുത്തി മീന പറഞ്ഞു. കൂടുതല്‍ വാദിച്ചാല്‍ മീന ഒരുപക്ഷെ കരയുമെന്ന് ഭയന്ന് സരസമ്മ അവരുടെ പാട്ടിനു പോയി.
മീന വിളിച്ചു, ‘എന്റെ യച്ചുമീ’
യച്ചുമി കണ്ണും പൂട്ടി വിളികേട്ടു, ‘മ്യാവൂ’

‘നീ ഒരുപക്ഷെ ആണാണെങ്കിലും എനിക്കു നീ പെണ്ണാണു ട്ടൊ’, മീന യച്ചുമിയെ തലോടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അവന്‍ ശരിവച്ചുകൊണ്ട് മൂളി, ‘മ്യാവൂ’

പിന്നെ അവന്‍ സുഖമായി മീനയുടെ മടിയില്‍ കിടന്നുറങ്ങി. കുര്‍...കുര്‍....എന്ന അവന്റെ മര്‍മ്മരം കേട്ടുകൊണ്ട് മീന അടുത്തു കിടന്ന മാഗസീനെടുത്ത് വായന തുടര്‍ന്നു.


മീനയും യച്ചുമിയും തമ്മില്‍ ഇണപിരിയാനാവാത്തവിധം ഒരു ആത്മബന്ധം ഉടലെടുത്തു. മീനയുടെ ശബ്ദം കേട്ടാലുടന്‍ യച്ചുമി ‍ എവിടെനിന്നെങ്കിലും ‘മ്യാവൂ’ എന്നും പറഞ്ഞ് ഓടി വരും. അവള്‍ വെളിയിലെവിടെപ്പോയാലും ‘യച്ചുമീ’ എന്നു നീട്ടിവിളിച്ചുകൊണ്ടാണ് വീട്ടില്‍ കയറാറ്.

പൂച്ച തടിച്ചുകൊഴുത്ത് വന്നു. മീന സന്തോഷിച്ചു. പക്ഷെ ആ സന്തോഷം അധികകാലം നീണ്ടുനിന്നില്ല. ഒരു ദിവസം അവന്‍ ഒരു പാപ്പിപ്പൂച്ചയോടൊപ്പം തൊടിയിലൂടെ പാത്തു നടക്കുന്നത് കണ്ട മീന നടുങ്ങി! വല്ലാത്ത ഒരു അപമാനം പോലെ. എന്നാലും താന്‍ ‘കയ്യ് വളരുന്നോ കാല് വളരുന്നോ’ എന്നും പറഞ്ഞ് വളര്‍ത്തി വലുതാക്കിയ പൂച്ച! അവന് എങ്ങിനെ തോന്നി ഒരു വെറും അലവലാതി പാപ്പിയുടെ പിറകേ അലയാന്‍! മീനയ്ക്ക് കലികയറി. ‘ഗര്‍ഭം! പ്രസവം! പാപ്പിപൂച്ച!... ‘വൃത്തികെട്ട ദുഷ്ടന്‍’ യച്ചുമി.

യച്ചുമി, ചുറ്റി നടപ്പൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് (പൂച്ച പാലു കുടിക്കുമ്പോലെ) നല്ല ഉത്സാഹത്തോടെ ‘ഞാനൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലേ രാമനാരായണാ’ എന്നമട്ടില്‍ വരാന്തയില്‍ ഒരു മാഗസീനും വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മീനയുടെ മടിയില്‍ ചാടിക്കയറി. ക്ഷീണം തീര്‍ക്കാന്‍! ഉറങ്ങാനുള്ള പുറപ്പാടാണ്. പക്ഷെ, അടുത്ത നിമിഷം എന്താണു സംഭവിച്ചതെന്നറിയാതെ പൂഴിമണിലില്‍ നിന്നും വളരെ ദയനീയമായി പിടഞ്ഞെണീറ്റ് യച്ചുമി വിശ്വാസം വരാതെ അവളെ ഒന്നുകൂടി നോക്കി.

താന്‍ ചെയ്ത തെറ്റ് എന്താണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായേ ഇല്ല. (കാരണം അവന്റെ അമ്മ ‘പെണ്ണുങ്ങളൊക്കെ ദുഷ്ടത്തികളാണ്, അടുക്കരുത്’ എന്നൊന്നും പറഞ്ഞുകൊടുത്തില്ലായിരുന്നു.)

അവന്‍ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി മടിയില്‍ കയറാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തിനോക്കി. ഒരുപക്ഷെ, മീന അറിയാതെ ചെയ്തകാമല്ലൊ.

അവള്‍ വെറുപ്പോടെ പൂച്ചയെ വീണ്ടും തട്ടി ദൂരെയെറിഞ്ഞു പറഞ്ഞു, ‘പൊയ്ക്കോണം എന്റെ കണ്ണും വെട്ടത്തൂന്ന്. ഇനി കണ്ടുപോകരുത്’.

അവന്‍ പോയി. അവന്റെ പാപ്പിയുടെ അടുത്തേയ്ക്കാകാം...

അതോടേ ആവസാനിച്ചു അവളുടെ ആദ്യപ്രേമം.

പിന്നീട് അവള്‍ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് താമസം മാറ്റിയപ്പോള്‍ യച്ചുമിയോട് ഒന്ന് പറഞ്ഞേക്കാമെന്ന് കരുതി വിളിച്ചു നോക്കി. അവനെവിടെ സമയം!. അവന്‍ നിറയെ ഗേള്‍ഫ്രണ്ടുമായി നടക്കുന്ന കാലം.
ഇടയ്ക്ക് വീട്ടില്‍ വന്ന് നില്‍ക്കുമ്പോഴും യച്ചുമി ബിസിയായിരുന്നു പാപ്പിപ്പൂച്ചകളുടെ ലോകത്തില്‍.
മീനയും ബിസിയായിരുന്നു പുതുതായി കിട്ടിയ ഗേള്‍ഫ്രണ്ടുമാരുടെ ലോകത്തില്‍. അവര്‍ക്ക് കത്തെഴുതാനും മറ്റും. അവളും ഒരു പുതു ലോകത്തിലായിരുന്നു.

എങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ അവള്‍ ഹോസ്റ്റലില്‍ ആയിരുന്നപ്പോള്‍ ‘തട്ടിന്‍ മുകളിലെവിടെയോ ആരും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ മരിച്ച നിലയില്‍ യച്ചുമിയെ കണ്ടു’ എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ നിന്നും അറിയാതെ ഒരു തേങ്ങല്‍ ഉയര്‍ന്നു.

അവസാന നിമിഷം അവന്‍ തന്നെ അന്വേക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ? അവന് ദാഹിച്ചിരിക്കുമോ? താന്‍ വീട്ടില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെകില്‍ അവന്‍ തന്നെ അന്വേക്ഷിക്കുമായിരുന്നോ? അവന് തന്നെ ഓര്‍മ്മയുണ്ടായിരുന്നോ? ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും കൊടുക്കാനായില്ലല്ലൊ. നൂറു നൂറു ചോദ്യങ്ങള്‍, കുറ്റപ്പെടുത്തലുകള്‍ മീനയെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

‘ദുഷ്ട പാപ്പി, അവനെയും ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റെവിടെയെങ്കിലും പോയിക്കാണും. ആരും നോക്കാനില്ലാതെ
തന്റെ യച്ചുമി...’

മീന തനിക്കു കാണാനാവാത്ത ഒരു ലോകത്തില്‍ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന യച്ചുമിയുടെ ആത്മാവിന്റെ ശാന്തിക്കായി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. ‘ഒരു പക്ഷെ, തന്റെ യച്ചുമി തനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ആരെങ്കിലുമായി/എന്തെങ്കിലുമായി ഇനിയും പുനര്‍ജ്ജനിച്ചേക്കും’ അവള്‍ സമാധാനിച്ചു.

[സിനിമയെപ്പറ്റി എഴുതി പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ല. പെട്ടെന്ന് ഒരു പൂച്ചക്കഥ ഓര്‍മ്മ വന്നു. എഴുതിപ്പോയി. സമയം കിട്ടുമ്പോള്‍ വായിക്കൂ... എഴുത്ത് അതിരുകടന്ന് പോയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ സദയം ക്ഷമിക്കുക. പ്രായം ഒക്കെ ആയില്ലെ, ഇനിയിപ്പോള്‍ എല്ലാം തുറന്നെഴുതുന്നതില്‍ വലിയ തെറ്റൊന്നും കാണില്ലായിരിക്കും എന്നു കരുതി പ്രായം ആകാന്‍ കാത്തിരിക്കയായിരുന്നു കുറെ വര്‍ഷങ്ങളായി.]
സസ്നേഹം
ആത്മ

Wednesday, November 5, 2008

പൊന്‍ തൂവല്‍

അന്ന്‌ പതിവായി താമസിച്ചു വരാറുള്ള അച്ഛൻ നേരത്തെ ഓഫീസിൽ നിന്നും വന്നു. അമ്മയും അച്ഛനും കൂടി സ്നേഹമായി സംസാരിക്കുന്നു. അവരുടെ ചലങ്ങളിൽ പുതു ഉത്സാഹം. മായക്ക്‌ അറിയാനുള്ള ആകാംഷ കൂടി കൂടി വന്നു. മായയോടാണെങ്കിൽ ആരും ഒന്നും പറയുന്നും ഇല്ല. അവസാനം മായ തന്നെ അമ്മയോടു ചോദിച്ചു,

"എന്താ അമ്മേ വിശേഷം?"

“വിശേഷമോ അതോ, നിന്റെ വലിയച്ഛൻ ലണ്ടണിൽ നിന്നും വരുന്നുണ്ടെന്ന്‌!”

മാ‍യക്കും സന്തോഷമായി, മായക്ക്‌ അപരിചിതനല്ല വലിയച്ഛൻ. ലണ്ടണിൽ നിന്നും ഇടക്കിടെ വരാറുള്ള എയർ മെയിൽ ലറ്റർ, അതിലെ സ്റ്റാമ്പ്‌ ഒക്കെ മായക്കു നിധിപോലാണ്‌. അതിൽ ഒട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന സ്റ്റാമ്പ്‌ കളക്റ്റ്‌ ചെയ്യാൻ മായയും അനിയനും തമ്മിൽ മത്സരമാണ്‌. അനിയന്‌ കാറിന്റേയും ട്രെയിനിന്റേയും ഒക്കെ പടം മതി. നല്ല നല്ല പൂക്കളും ശലഭങ്ങളുടേയും ഒക്കെ വർണ്ണശബളമായ സ്റ്റാമ്പുകൾ എപ്പോഴും മായ കൈക്കലാക്കും. മായക്ക്‌ ആ ചിത്രങ്ങൾ എത്ര കണ്ടാലും മതിവരില്ല.

പിന്നെ വല്ലപ്പോഴും വരാറുള്ള ഓണം/കൃസ്തുമസ്സ്‌ കാർഡ്‌, ഒക്കെ മായയുടെ നിധികളാണ്‌. മായ ഇതൊക്കെ ഭദ്രമായി സൂക്ഷിക്കുന്നതു കണ്ട്‌ അനിയനും സൂക്ഷിച്ചു വയ്ക്കും. മായയെ അനുകരിക്കാനായി മാത്രം. അല്ലെങ്കിൽ, അപ്പോഴും പന്തുകളിയും ഒക്കെയായി നടക്കുന്ന അവനെന്തിനേ ഈ പടങ്ങളെല്ലാം! എങ്കിലും അവൻ സൂക്ഷിച്ചു വയ്ക്കുന്നതു കാണുമ്പോൾ മായക്കു സന്തോഷം ഇല്ലാതില്ല. എത്രയായാലും അവൻ തന്റെ അനിയനല്ലെ. അനിയനുള്ളതും തനിക്കുള്ളതുപോലല്ലെ! മറ്റുകുട്ടികൾ വരുമ്പോൾ മായ അഭിമാനത്തോടെ തന്റേയും അനിയന്റേയും സ്റ്റാമ്പ്‌ ശേഖരണം കാട്ടിക്കൊടുക്കും. അവർ അൽഭുതം കൂറുന്ന മിഴികളുമായി നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ മായക്ക്‌ സഹതാപം തോന്നും. ഒന്നോ രണ്ടോ അവർക്കു കൂടി കൊടുക്കാമെന്നു വച്ചാൽ, മണ്ണിലും ചേറിലും നടക്കുന്ന അവർക്കെന്തിനേ ഇതൊക്കെ? ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം കൊണ്ട്‌ എല്ലാം നശിപ്പിക്കും. വേണ്ട അത്ര സഹതാപമൊന്നും വേണ്ട എന്നു മായ സ്വയം കരുതും. അങ്ങിനെ കളയാനുള്ളതല്ല മായയുടെ ശേഖരണങ്ങൾ.

പിന്നെ ആണ്ടിലൊരിക്കൽ ഓണത്തിനും മറ്റും വലിയച്ഛന്‍ കാശയച്ചു എന്നു പറഞ്ഞ്‌ അമ്മുമ്മ ആപ്പച്ചിമാർക്കും അച്ഛനും ഒക്കെ വീതിച്ചു കൊടുക്കുന്നത്‌ മായ കണ്ടിട്ടുണ്ട്‌. മായക്കതു കാണുമ്പോൾ ആശ്വാസമാണ്‌. ഇനി കുറച്ചു നാൾ എല്ലാപേരും പണക്കാരാണല്ലൊ. ആർക്കും പരാതിയില്ല, പരിഭവമില്ല. എങ്ങും സുഭിഷത. (വളരെക്കഴിഞ്ഞാണു മനസ്സിലായത്‌ പണം കൊടുത്ത്‌ ആരേയും ധനവാന്മാരാക്കാനാവില്ലെന്ന്‌. ആഗ്രഹങ്ങൾ കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച്‌ നമ്മൾ ദരിദ്രരായി തന്നെ തുടരും. ആഗ്രഹങ്ങൾ കുറയുമ്പോള്‍ ധനവാന്മാരും. ഒന്നുമില്ലാത്ത സന്യാസിമാരെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ, എന്തൊരു നിറവും സുഭിഷതയുമാണ്‌ അവരുടെ മുഖത്തും ജീവിതത്തിലുമെന്നറിയാമൊ? നമ്മൾ ഉള്ളതെല്ലാം പൂട്ടിവച്ച്‌ കിട്ടാത്തതിനുവേണ്ടി കേണുകൊണ്ട്‌ എന്നും ദരിദ്രരായി തുടരുന്നു)

കഥ തുടരട്ടെ...

മായയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും ഒത്തൊരുമിച്ച്‌ വീടു വൃത്തിയാക്കുന്നു, ബെഡ് ഷീറ്റൊക്കെ മാറ്റിയിടുന്നു, ആകെക്കൂടി അകത്തും പുറത്തും മോടി വരുത്തുന്നു.. ഓണത്തിനു മാവേലിയെ വരവേൽക്കാനൊ രുങ്ങുന്ന ഉത്സാഹം എല്ലാവർക്കും. പുറത്ത്‌ മുറ്റത്തിനു ചുറ്റും ഒക്കെ വെടിപ്പാക്കുന്നുണ്ട്‌.

പിറ്റേ ദിവസം സന്ധ്യയ്ക്ക്‌ വലിയച്ഛൻ വന്നു. വന്നുകയറിയപ്പോഴേ ഒരു പ്രത്യേക സുഗന്ധം. ഫോറിൻ സെന്റിന്റെയൊക്കെയാകണം. മായ നോക്കി നിന്നു. അച്ഛനുമായി ഒരു സാമ്യവുമില്ല വലിയച്ഛന്‌. എങ്കിലും അച്ഛന്റെ ചേട്ടനാണ്‌. അച്ഛനെപ്പോലെ, അതിനെക്കാളും ബഹുമാനം കാട്ടണം. അച്ഛനെ മായക്ക്‌ ബഹുമാനം കലർന്ന പേടിയാണ്. അച്ഛൻ ഒന്നുറക്കെ വഴക്കുപറഞ്ഞാൽ മായ പിന്നെ അന്നു മുഴുവനും വേണമെങ്കിലും കരയും. പക്ഷെ, മായയെ അച്ഛനു വലിയ കാര്യമായതുകൊണ്ട്‌ വല്ലപ്പോഴുമേ വഴക്കു പറയൂ. വഴക്കു പറയേണ്ടുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒപ്പിച്ചു വയ്ക്കുന്നത്‌ അനിയനാണെങ്കിലും അവസാനം പിടിക്കപ്പെടുന്നത്‌ മായയെക്കൂടിയാകും. മായക്കു ഭയമായി വലിയച്ഛനും വഴക്കു പറയുമോ? വലിയച്ഛന്‍ മായയെ നോക്കി ചോദിച്ചു ,

"നീ ഏതു ക്ലാസ്സിലാ പഠിക്കുന്നത്‌?”

"മൂന്നിൽ." മായ മറുപടി പറഞ്ഞു."

“മധു എവിടെ?" മധു ഓടി വന്നു. വലിയച്ഛന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. അവനൊരു കൂസലുമില്ല. എന്തോ ധൃതിയായി ചെയ്‌തുകൊണ്ടിരുന്നതിനിടക്കു ഓടിവന്ന പ്രതീതി. വികൃതി ചെറുക്കൻ. അവനെന്താ കുറച്ചു കൂടി ബഹുമാനം കാണിച്ചാൽ. വലിയച്ഛൻ എന്തു വിചാരിക്കും. അവൻ വലിയച്ഛന്റെ കഷണ്ടിതലയും കുടവയറും ഒക്കെ നിർലോഭം നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്!.

വലിയച്ഛൻ മധുവിനോടും ചോദിച്ചു ഏതു ക്ലാസ്സിലാണ്‌ പഠിക്കുന്നതെന്നും മറ്റും.

പിന്നെ വലിയച്ഛൻ അമ്മുമ്മയുടെ അടുത്തു ചെന്നു. അമ്മുമ്മ വലിയച്ചനെ എന്തോ നിധി കാണും പോലെ പിടിച്ച്‌ അടുത്തിരുത്തി. അമ്മുമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നതു കണ്ടു. വലിയച്ചൻ കരയുന്നതൊന്നും കണ്ടില്ല. അവിടേയും ഒരു ഗാംഭീര്യം.

"മരുന്നൊക്കെ മുറയ്ക്കു കഴിക്കുന്നുണ്ടോ?"

അമ്മുമ്മ തലയാട്ടി.

വലിയച്ഛൻ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ്‌ തനിക്കായി ഒരുക്കിയ മുറിയിൽ കയറി പോവുകയും ചെയ്‌തു. വലിയച്ഛൻ അടുത്തു വരുമ്പോൾ അപരിചിതമായ എന്തൊക്കെയോ സ്പ്രേയുടെ മണം. അതും ലണ്ടണ്‍ മണമാകും! വലിയച്ഛന്റെ പെട്ടിക്കുള്ളിൽ എന്തോക്കെയാകും?! മായ ഓർത്തു. ‘മായക്കു നല്ല ഒരു പാവ എന്തായാലും ഉണ്ടാകും തീർച്ച’. പിന്നെ നല്ല ഡ്രസ്സുകൾ..മായ ഫോട്ടോവിൽ ലണ്ടണിലുള്ള വലിയച്ഛന്റെ മക്കൾ അണിഞ്ഞിരുന്ന ഡ്രസ്സുകൾ ഓർത്തു. എത്ര മനോഹരമാണവ. ഇവിടെ അങ്ങിനത്തെ ഒന്നും നന്ദിനി കണ്ടിട്ടില്ല . ‘ഹായ്‌ വലിയച്ചൻ അതൊന്ന്‌ ഒന്ന് വേഗം എടുത്ത്‌ തന്നെങ്കിൽ’ മായക്ക്‌ ക്ഷമയില്ലാതായി. പക്ഷെ അങ്ങോട്ടു കയറി ചോദിച്ചു കൂടാ. അതു ചീത്തക്കുട്ടികളാണ്‌ അങ്ങിനെ ചെയ്യുന്നത്‌. വലിയച്ചൻ എടുത്തു തരുന്നതു വരെ ക്ഷമിക്കുക തന്നെ. അല്ലാതെന്തു ചെയ്യാൻ.!

രാത്രിയായി അപ്പച്ചിമാരും വലിയച്ഛനും എല്ലാവരും കൂടി സംസാരവും ചാപ്പാടും ആകെ ബഹളം തന്നെ. വലിയച്ചൻ ശബ്ദം വളരെ ഉയർത്തിയാണ്‌ സംസാരിക്കുന്നത്‌. ചിരിക്കുമ്പോഴും വലിയ ശബ്ദം. മായയുടെ അച്ഛനെക്കാളും ഗാംഭീര്യം വലിയച്ചന്‌. എല്ലാപേരും വലിയച്ചൻ പറയുന്നത്‌ കേൾക്കാനും ഒക്കെയായി വിനയാന്വിതരായി നിൽക്കും പോലെ. മായ അപ്പച്ചിയെ നോക്കി. അപ്പച്ചിയുടെ കണ്ണിലും ഒരഭിമാനത്തിന്റെ ഗര്‍വ്വും സ്നേഹവും കലർന്ന നോട്ടം. ‘കണ്ടോ എന്റെ സഹോദരനെ, ഈ വലിയ ആളിന്റെ ഓമന സഹോദരിയായാണ്‌ ഞാൻ ഇവിടെ വളർന്നത്‌. നിങ്ങളൊക്കെ പിന്നെ വന്നു കുടിയേറിയവരാണ്‌’ എന്ന നോട്ടം.

മായയുടെ അച്ഛൻ പതിവുപോലെ മായയേയും അനിയനേയും ശാസിക്കാനൊന്നും നിൽക്കുന്നില്ല. അമ്മയോടു കയർക്കുന്നില്ല, നല്ല അനുസരണയുള്ള സഹോദരനെപ്പോലെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുകയാണ്‌. മായക്ക്‌ അച്ഛനോട്‌ സഹതാപം തോന്നി. ഒപ്പം വലിയച്ചനോട്‌ ഒരൽപ്പം നീരസവും. മായക്ക്‌ അച്ഛനോട്‌ പറയണം എന്നു തോന്നി . ‘ഇത്രയധികംപേടിക്കയൊന്നും വേണ്ട’ എന്ന്‌. അച്ഛൻ കുറ്റവാളിയും വലിയച്ചൻ ഉയർന്ന പോലീസുദ്യോഗസ്ഥനും പോലെ! നാണക്കേട്‌. പക്ഷെ പറഞ്ഞില്ല പറയാമോന്നറിയില്ല.

എല്ലാപേരും കൂടിയിരുന്ന്‌ ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു. പതിവുപോലെ മായയേയേയും അനിയനേയും കൂടെ കിടത്തി കഥകളൊന്നും പറയുന്നില്ല അമ്മ. അമ്മയും ബിസിയാണ്‌. കിടക്കുന്നതിനു മുൻപ്‌ നിർബന്ധിച്ചു കുടിപ്പിക്കാറുള്ള പാലിന്റെ കാര്യവും അമ്മ മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു. സാരമില്ല. വലിയച്ഛൻ അങ്ങു ദൂരെ നിന്നും വന്നതല്ലെ, അതും കുറച്ചു ദിവസത്തേയ്ക്ക്‌. പിന്നെ വലിയച്ഛനെ വേണമെന്നു കരുതിയാൽ കൂടി കാണാൻ കിട്ടില്ല. എല്ലാവരും സന്തോഷമായിട്ടിരിക്കട്ടെ, ഈ സന്തോഷം എന്നെന്നും നിലനിൽക്കട്ടെ. ഇതുപോലെ എല്ലാവരും ഒരു കുടുംബമായിട്ട്‌, അപ്പച്ചിമാരും, മക്കളും, എല്ലാവരും.. എങ്കിൽ മായക്കും വെറുതേ ഇരുന്ന്‌ ബോറടിക്കില്ലായിരുന്നു.

അപ്പച്ചിയുടെ മക്കൾക്ക്‌ അൽപ്പം വിഷമമുള്ളതു പോലെ, വലിയച്ഛന്‍ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നതിലും മറ്റും. മായക്ക്‌, അഭിമാനവും ഒപ്പം സഹതാപവും തോന്നി. വലിയച്ചൻ അവിടെയാണ്‌ വന്നിരുന്നെങ്കിൽ മായയും ഇതുപോലെ വിഷമിച്ച്‌ നിൽക്കേണ്ടി വന്നേനെ. പാവം.. മായക്ക്‌ ഉറക്കം വന്നു തുടങ്ങി . അപ്പോഴും മായയുടെ മനസ്സിൽ കിട്ടാതിരുന്ന പാവയും ഉടുപ്പുകളുമായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷെ നാളെ തരുമായിരിക്കും. മായ അറിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയി.

പിറ്റേ ദിവസം ഉറക്കം ഉണർന്നതും വീട്ടിൽ പുതിയ ഒരാൾ കൂടിയുണ്ടെന്ന ബോധത്തോടെ തന്നെയായിരുന്നു. അമ്മയും അച്ഛനും ഒന്നും പറയാതെ തന്നെ മായയും അനിയനും പല്ലുതേച്ചു, കുളിച്ചു, നല്ല കുട്ടികളായി , കുരുത്തക്കേടൊന്നും കാട്ടാതെ നടന്നു.

ഉച്ചയായപ്പോഴേയ്ക്കും മായയുടെ വീട്ടിൽ പുതിയ കുറെ വിരുന്നുകാർ കൂടി വന്നു. പല നിറങ്ങളിൽ , ചുണക്കുട്ടന്മാരായ കുറെ പൂവങ്കോഴികൾ! മായയുടെ വീട്ടിലെ, പഴയ വൃത്തികെട്ട കോഴികൾക്കിടയിൽ നിന്നപ്പോൾ അവർ രാജകുമാരന്മാരെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു. വലിയച്ചൻ തങ്ങൾക്ക്‌ സമ്മാനമായി വാങ്ങി തന്നതാകും. പാവയും ഉടുപ്പും ഒന്നും കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും വേണ്ടില്ല, ഇതിലൊരു രാജകുമാരനെ മായക്കു വേണം.

മായ ഓടി അമ്മയുടെ അടുത്തെത്തി, “അമ്മേ, വലിയച്ചൻ നമുക്ക്‌ കോഴിയെ വാങ്ങി തന്നു അല്ലെ, നല്ല വലിയച്ചൻ. എനിക്കിതിലൊരെണ്ണം വേണം. ആ ഭംഗി‍യുള്ള ചുവപ്പു നിറത്തിലുള്ള വാലുള്ള പലനിറത്തിലുള്ള വാലോടു കൂടിയ ആ പൂവൻ എന്റേതാണ്‌ ട്ടോ”.

അമ്മ പറഞ്ഞു "അയ്യോ മോളേ, അതിനെയൊക്കെ, വലിയച്ഛനും കൂട്ടുകാർക്കുമൊക്കെയായി കറിവച്ചുകൊടുക്കാനാണ്‌."

മായ ഷോക്കടിച്ചപോലെ നിന്നു. അയ്യോ ഇത്ര ഭംഗി‍യുള്ള ഈ കോഴികളെ കൊല്ലുകയോ!

‘വേണ്ട അമ്മേ, നമുക്കിതിനെ വളർത്താം’. അമ്മ ഇതിനകം മറ്റെന്തിനോ ധൃതിയില്‍ മറഞ്ഞിരുന്നു.

ഏതിനും പിറ്റേ ദിവസം മുതൽ മായയുടെ ശ്രദ്ധ അതിലായി. കോഴിയെ ഓരോന്നിനെയായി കൊല്ലാൻ പിടിക്കുമ്പോഴും നന്ദിനി ഓടി ചെല്ലും.

“ആ ചുവപ്പു വാലനെ കൊല്ലല്ലെ, അതെന്റേതാ”.

കൊല്ലാൻ പിടിക്കുന്നവർ മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ പിടി വിടും.

ഇതിനിടയിൽ, വലിയച്ഛന്റെ തുറന്നു മലർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന പെട്ടി കണ്ടു. അതിൽ കുട്ടികൾക്കൊന്നും ഇല്ല. പാവയുമില്ല, ഡ്രസ്സുമില്ല. വലിയച്ഛൻ കൂട്ടുകാർക്കും അയൽപക്കക്കാർക്കും ഒക്കെ ഓരോന്നു കൊടുക്കുന്ന കണ്ടു. അമ്മയ്ക്കു സാരി കിട്ടിയെന്നു തോന്നുന്നു. അച്ഛനു ഷർട്ടും. മായയേയും അനിയനേയും വിളിച്ച്‌ ഒന്നും തന്നില്ല. മായക്കൊന്നും വേണ്ട. മായയുടെ അച്ഛന്റേയും അമ്മയുടേയും സ്നേഹം കൂടി വലിയച്ഛൻ എടുത്തോട്ടെ (അതു തന്നെയായിരുന്നു സംഭവിച്ചതും).

വലിയച്ഛൻ ഒരിക്കൾ മായയെ അടുത്തു വിളിച്ച്‌ ചോദിച്ചു,

“നീ നന്നായി പഠിക്കുമോ?, നിന്റെ സ്ക്കൂളിലാണ്‌ വലിയച്ഛനും പഠിച്ചത്‌” എന്നൊക്കെ,

“നല്ലപോലെ പഠിക്കണം ട്ടോ”.

മായ എല്ലാറ്റിനും മീണ്ടു കേട്ടു. നല്ല കുട്ടിയായി അനുസരണയോടെ മാറി നിന്നു. വലിയച്ഛന്റെ അടുത്തു നിൽക്കാൻ മായക്ക്‌ പേടി തോന്നി. കുടവയറും വലിയ കണ്ണുകളും, ഭയങ്കര ശബ്ദവും ഒക്കെയുള്ള, മായയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും ഒക്കെ ഭയക്കുന്ന വലിയച്ഛനെ മായയും ഭയന്നു.

വലിയച്ഛൻ എന്നാ തിരിച്ചു പോവുക. വലിയച്ഛൻ തിരിച്ചു പോകുന്നതിൽ മായക്കു വിഷമമുണ്ട്‌. പിന്നെ എന്നും താമസിച്ചു വീട്ടിലെത്തുന്ന അച്ഛനും, ഓഫീസിൽ നിന്നു വന്നാലുടൻ തൊട്ടതിനും പിടിച്ചതിനും വഴക്കുപറയുന്ന അമ്മയും, സ്ക്കൂളും , പഠിത്തവും എല്ലാം സ്ഥിരമായുള്ളവ . ബോറടിക്കും മായക്ക്‌. എങ്കിലും സാരമില്ല അമ്മയെ തങ്ങൾക്കു മാത്രം കിട്ടുമല്ലോ. അതുപോലെ അച്ചനും അമ്മയും ഇതുപോലെ താണു വണങ്ങി നിൽക്കുന്നതും കാണണ്ടല്ലോ.

അച്ഛനെ വലിയച്ഛൻ ഒരിക്കൽ വളരെ ഉറക്കെ വഴക്കുപറയുന്നത്‌ കേട്ടു. എല്ലാവരേയും വഴക്കു പറഞ്ഞു ശാസിച്ചും ഒക്കെ നടക്കുന്ന അച്ഛനെ വലിയച്ഛനെ എന്തിനാണ്‌ മറ്റുള്ളവർ കേൾക്കെ വഴക്കുപറയുന്നത്‌. മായക്ക്‌ ദേഷ്യവും സങ്കടവും തോന്നി. വലിയച്ഛനോടു ‘തന്റെ അച്ഛന്റെ ഇങ്ങിനെ ആൾക്കാരു കേൾക്കെ ശാസിക്കാണ്ട’ എന്നും പറയണമെന്നു കൂടി തോന്നി. അതിനുള്ള ധൈര്യം ഇല്ലാതെ പോയല്ലോ എന്നോർത്തു കുണ്ഠിതപ്പെടുകയും ചെയ്‌തു. പക്ഷെ, അച്ഛൻ അതു സാരമാക്കുന്നതു കണ്ടില്ല. അതുകൊണ്ടു മായ സഹിച്ചു കളഞ്ഞു.

ഒരു ദിവസം രാത്രിയായപ്പോൾ അമ്മ പറയുന്നത്‌ കേട്ടു .
‘നാളെ വലിയച്ഛൻ പോകുകയാണ്’.
രാത്രിയായപ്പോൾ വലിയച്ഛന്റെ കുറേ കൂട്ടുകാർ വന്നു. ഉല്‍സാഹത്തോടെ വലിയച്ഛൻ വിളിച്ചു ചോദിക്കുന്നതു കേട്ടു,
‘ഇന്നു കോഴിക്കറിയുണ്ടാകുമോ?’
'ഉണ്ടാക്കാം' എന്ന്‌ അടുക്കളയിൽ നിന്ന്‌ മറുപടിയും വന്നു.

ഉടനേ അപ്പച്ചിയുടെ മകന്‍ കോഴിയെ പിടിക്കാൻ ഓടുന്നതു കണ്ടു. മായക്കു തോന്നി ഇന്നു തന്റെ ചുവന്ന വാലന്റെ ഊഴമാകുമോ. മായയും പുറകേ ഓടി.
മായ പറഞ്ഞു, "പിടിക്കണ്ട ട്ടോ, അതു മായയുടേതാ”.
ശശി അതിനു മറുപടി എന്നോണം ചിരിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു, "അയ്യോ, ഇതിനെക്കൂടെ കൊല്ലാതെ ഇറച്ചിക്കറി തികയില്ലല്ലോ. "
മായക്ക്‌ സങ്കടം വന്നു. പക്ഷെ മനസ്സിലായി. തന്റെ സങ്കടം ഇവിടെ ബാലിശമായാണ്‌ എല്ലാവരും കാണുന്നത്‌.

ശശി പോയി മായയുടെ പൂവാലനേയും പിടിച്ചു കൊണ്ടു വരുന്നത്‌ കണ്ടു മായക്ക്‌ കരച്ചിൽ വന്നു. ചുവന്ന വാലനെ രക്ഷപ്പെടുത്താൻ മായയുടെ ബുദ്ധിയിൽ ഒന്നും കണ്ടില്ല. എന്തു ചെയ്യാൻ , അരോടു പറയാൻ!, എല്ലാവരും ധൃതി പിടിച്ച്‌ നടാക്കുകയാണ്‌. അടുക്കളയിൽ ജോലിക്കാരുടെ ഇടയിൽ നിവർന്നു നോക്കാൻ കൂടി സമയമില്ലാത്ത അമ്മ. അച്ഛനെ കാണാൻ കൂടി കിട്ടുന്നില്ല.
മായ തന്റെ മുറിക്കുള്ളിൽ പോയിരുന്ന്‌ കരഞ്ഞു . പൂവാലന്റെ അവസാനത്തെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാതിരിക്കാൻ മായ കാതുകൾ ഇറുക്കെ പൂട്ടിയടച്ചു.

എത്ര ഭംഗിയാണവൻ. തനിക്കവനെ രക്ഷിക്കാനായില്ലല്ലോ. ഇറച്ചിക്കറി കഴിക്കുന്നവരോടൊക്കെ മായക്ക്‌ ദേഷ്യം തോന്നി. അവരറിയുന്നോ അവർ കാരണം കൊല്ലപ്പെട്ട ഒരു ഉയിരിന്റെ വില. അവർ വിചാരിച്ചാൽ ഒരിക്കലും ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ജീവനെ അവർക്കു കൊല്ലാൻ ആരാണ്‌ അധികാരം കൊടുത്തത്‌! ഓടിച്ചാടി നടന്നു കളിക്കേണ്ട ഒരു ജീവൻ. മറ്റുള്ള കോഴികളുടെ ഇടയിൽ അവൻ എന്തു ശോഭയോടെയാണ് വിളങ്ങിയിരുന്നത്‌. ഒരു രാജകുമാരണെപ്പോലെ. ഇപ്പോൾ അവൻ മരിച്ചുകാണും. തനിക്കിനി ഒരിക്കലും കാണാൻ കഴിയില്ല തന്റെ പൂവാലനെ. പക്ഷെ, താനും ഇറച്ചിക്കറി രുചിയോടെ കഴിക്കുമായിരുന്നല്ലോ. അന്നൊന്നും ഓർത്തില്ല, ഇതുപോലെ ഒരു ജീവനെ കുരുതികഴിച്ച മാംസമാണ്‌ താൻ ഭക്ഷിക്കുന്നതെന്ന്‌. ഇല്ല, താനിനി കഴിക്കില്ല. ഒരു ഉയിരിനെ ബലികഴിച്ച ഭക്ഷണം തനിക്കിനി വേണ്ട. നന്ദിനി പ്രതിജ്ഞ ചെയ്‌തു.

പിറ്റേന്ന് വലിയച്ഛന്‍ തിരിച്ചു പോയി. വീട്ടില്‍ നിന്നും എല്ലാപേരും പിരിഞ്ഞു. തിരക്കൊഴിഞ്ഞ കല്യാണപ്പന്തല്‍ പോലെ മൂകമായ വീടും പരിസരവും. എല്ലാവര്‍ക്കും വലിയച്ഛന്‍ പോയതിന്റെ വിഷമമാണ്. തൊണ്ണൂറു ചെന്ന അമ്മുമ്മ നേര്യതുകൊണ്ട് പലപ്രാവശ്യം കണ്ണീര്‍ തുടയ്ക്കുന്നതു കണ്ടു. ഇനി വര്‍ഷങ്ങളോളം കാത്തിരിക്കണം മകനെ കാണാന്‍. പക്ഷെ മായയ്ക്ക് എന്തുകൊണ്ടോ വിഷമം തോന്നിയില്ല.

മായ പതിയെ തൊഴുത്തിന്റെ പുറകിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ, ഇനിയും കുഴിച്ചിട്ടിട്ടില്ലാത്ത കോഴിത്തൊവലുകള്‍ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മായ അതിലൊക്കെ തന്റെ ചുവന്ന വാലന്റെ ചിറകിനുവേണ്ടി പരതി. ഒടുവില്‍ കണ്ടെത്തിയപ്പോള്‍ അറിയാതെ കണ്ണില്‍ നിന്നും കണ്ണുനീര്‍ അടര്‍ന്നു വീണു. ശശിയും മറ്റും കാണാതിരിക്കാന്‍ അവള്‍ തന്റെ കണ്ണീര്‍ പെട്ടെന്നു തുടച്ചു, പിന്നെ പൂവാലന്റെ തൂവല്‍ ഭദ്രമായി നെഞ്ചോടു ചേര്‍ത്ത് വച്ചു, എന്നും സൂക്ഷിച്ചു വയ്ക്കാനായി. തന്റെ സ്റ്റാമ്പ് ശേഖരങ്ങളുടെയും കാര്‍ഡ് ശേഖരങ്ങളുടെയും ഇടയില്‍ വേദനിക്കുന്ന ഒരോര്‍മ്മയായി ആ ചുവന്ന തൂവല്‍ അവള്‍ ഒരു നിധിപോലെ സൂക്ഷിച്ചുവച്ചു.. വളരെനാള്‍...

Monday, October 13, 2008

വീണ്ടും ബ്രൂസിലി!

മായക്ക് അന്ന് തീരെ സുഖമില്ല. അമ്മ ഓഫീസില്‍. സ്ക്കൂള്‍ അവധി. അനിയന്‍ പുറത്തെവിടെയോ കളിക്കുന്നു. ജോലിക്കാരിയോട് തന്റെ ശരീര ക്ഷീണം പറയാനും തോന്നിയില്ല. അമ്മ വരട്ടെ. അസുഖമാണെന്നൊക്കെ കണ്ടാല്‍ പിന്നെ അമ്മയ്ക്ക് ഭയങ്കര സ്നേഹമാണ്. ഇടയ്ക്കിടക്ക് വന്ന് നെറ്റിയില്‍ കൈവച്ചു നോക്കും, പഠിക്കാനൊന്നും നിര്‍ബന്ധിക്കില്ല, നല്ല ചക്കരക്കാപ്പിയൊക്കെ ഇട്ട്, അടുത്ത് വന്നിരിക്കും...

അമ്മയുടെ ഈ സ്നേഹവും പരിചരണവും കിട്ടാന്‍ വേണ്ടി, ചെറിയ അസുഖങ്ങള്‍ വന്നാല്‍പ്പോലും ഊതിപ്പെരുപ്പിച്ച്, വലിയ അവശത കാട്ടി നടക്കുമായിരുന്നു മായ. ഒരു ജലദോഷമോ പനിയോ ഒക്കെ വന്നാല്‍ പിന്നെ ഒരാഴ്ച്ച വരെ നീട്ടിപ്പിക്കും അതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങള്‍. ജലദോഷമാണ് എളുപ്പം. പനി കുറഞ്ഞാലും മൂക്ക് അടഞ്ഞ് ശബ്ദമാണ്. അത് വലിയ അവശതയോടെ പല പ്രകാരത്തിലും അമ്മയെ മൂളി കേള്‍പ്പിച്ച് അമ്മയുടെ അറ്റന്‍ഷന്‍ കിട്ടായായി അങ്ങിനെ ഞരങ്ങിയും മൂളിയും നടക്കും. കെയര്‍ ഫ്രീ ആയി.

അമ്മ വരുമ്പോള്‍ 'അസുഖം കുറച്ചുകൂടി പ്രത്യക്ഷമാകണേ', എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയുമായി മായ അങ്ങിനെ മൂടി പുതച്ചു കിടക്കുമ്പോഴാണ് മധു തൊടിയിലെവിടുന്നോ ഒരു പടവുമായി ഓടിവരുന്നത്,
വന്നയുടന്‍ അവന്‍ ചോദിക്കുന്നു,
“നീ ഇതു കണ്ടോ?”
മധു ഒരു ശോഷിച്ച മനുഷ്യന്‍ മുഷ്ടിയും ചുരുട്ടി നില്‍ക്കുന്ന പടം കാണിക്കുന്നു. മായക്ക് എന്തോ പന്തികേട് തോന്നുന്നു
“എനിക്കറിയില്ല, നീ ഒന്നു പോകുന്നുണ്ടോ. എനിക്ക് പനി വരാന്‍ പോകുകയാണ്” .
മധുവിന് ബ്രൂസിലിയെക്കാളും വലുതോ പനിയെന്ന ദേഷ്യം വരുന്നു.
“ഇത് ബ്രൂസിലിയാണ്” അവന്‍ വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിക്കുന്നു.
“എനിക്കറിയില്ല ബ്രൂസിലിയെ ഒന്നും എനിക്ക് പനിവരാന്‍ പോവുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ നീ ഒന്നു പോകുന്നുണ്ടോ” മായ ഒന്നുകൂടി ആവര്‍ത്തിച്ചു.
മധു, മായയുടെ പ്രതികരണം വകവയ്ക്കാതെ, 'ഇത് ബ്രൂസിലിയാണ്, ബ്രൂസിലി ഇടിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?'' “ദാ ‘ഇങ്ങിനെ’ ‘ഇങ്ങിനെ’ ‘ഇങ്ങിനെ’... എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് അന്തരീക്ഷത്തില്‍ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി കുറെ നേരം അഭ്യാസം കാണിച്ച് ബ്രൂസിലി ഇഫക്റ്റ് വരുത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു.
ഇതെന്തു കോപ്രായമാണെന്നറിയാതെ മായ പകക്കുന്നു. ‘അല്ലെങ്കിലും വാരിയെല്ലു മുപ്പത്തിരണ്ടും കാണാം. ഇനി ബ്രൂസിലി ആവാത്തതിന്റെ കുറവേ ഉള്ളു’ എന്നോര്‍ത്ത് തിരിഞ്ഞതും..
അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ഒന്നും തടയാത്തതുകൊണ്ട്, നിരാശനായ മധുവിന്റെ ബ്രൂസിലി ഇടികള്‍ നാച്യുറലി മായയുടെ പനിപിടിച്ചുകിടക്കുന്ന ശരീരത്തിന്റെ നേര്‍ക്കാകുകയും ചെയ്യുന്നു.
ചറപറാ ബ്രൂസിലി ഇടികള്‍ ദേഹത്തില്‍ വീഴുന്നതേ മായക്കറിയൂ . എങ്ങിനെ തടുക്കണമെന്നറിയാതെ മായ പകയ്ക്കുന്നു. ഒന്നാമത് വരാന്‍ പോകുന്നെന്നു തോന്നിയ പനിയുടെ ക്ഷീണം അധികരിക്കുന്നപോലെ.
ശരീരമാസകലം ബ്രൂസിലി ഇടികല്‍ കിട്ടിയ മായ തിരിച്ചൊന്നും ചെയ്യാതെ തളരുന്നതുകണ്ട്,
(അല്ലെങ്കില്‍ ഒന്നിനൊമ്പതായി തിരിച്ചും നല്‍കാറുള്ള മായ, അടുത്തുകിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ അരികത്തുകിടക്കുന്ന കല്ലെങ്കിലും പെറുക്കി എറിഞ്ഞ് വാശി തീര്‍ത്തേ അടങ്ങാറുള്ള മായ; ഒടുവില്‍ അമ്മയെന്ന ‘കോമണ്‍ വില്ലി’ പ്രതികരിക്കാനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോഴേ രണ്ടുപേരും ഒന്നാവൂ. പിന്നെ അമ്മയറിയാതെ ശരീരത്തിലേറ്റ മുറിവുകള്‍ എണ്ണലാണ് പ്രധാന പരിപാടി. എനിക്ക് പത്ത്, എനിക്കും പത്ത് (ഒമ്പതെന്നു പറഞ്ഞുകൂട, അപ്പോള്‍ തന്നെ കുറവു തീര്‍ത്തുതരും) ‘എനിക്ക് പതിനൊന്ന്’ . ‘എനിക്കും പതിനൊന്ന്’, എന്നിങ്ങനെ പരസ്പരം ആശ്വസിപ്പിച്ച് വേദന പരിഹരിക്കും ഇരുവരും ) മധു ഇടി നിര്‍ത്തി പിന്മാറുന്നു.

മായ പോയി മൂടിപ്പുതച്ചു കിടക്കുന്നു
ഇപ്പോള്‍ പനി ശരിക്കും പിടിച്ചു.

അമ്മ അരുമ്പോള്‍ ബ്രൂസിലി ഇടികളും വാങ്ങി, മിണ്ടാനാവാതെ അനങ്ങാനാവാതെ തളര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന മായയും. തെളിവൊന്നുമില്ലാതെ രക്ഷപ്പെട്ട കുറ്റവാളി, ‘ഞാനൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലേ രാമനാരായണാ’ എന്നും ഭാവിച്ച്, മിഠായിയുണ്ടോ, ബിസ്ക്കറ്റുണ്ടോ എന്നൊക്കെ അമ്മയുടെ ബാഗ് തപ്പലും...
‘ഇനിയും നിന്നെ എന്റെ കയ്യില്‍ കിട്ടാതിരിക്കില്ലാ.. നീയും നിന്റെ ബ്രൂസിലിയും’. മായ നിറകണ്ണുകളോടെ ആ രംഗം നോക്കിക്കിടന്ന്, ആത്മഗതം തുടരുന്നു, ‘സുഖമയെണീക്കട്ടെ ആദ്യം ഇവന്റെ ബ്രൂസിലിയെ ഇല്ലാതാക്കീട്ടു തന്നെ കാര്യം.’

മാസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ്, ‘ബ്രൂസിലി പടം കാണാന്‍ പോകണോ?’ എന്ന് അച്ഛന്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ മധു ആദ്യമായി മായയെ(ചേച്ചിയെ) വിനീതമായി നോക്കി, മായ മാന്യമായി തന്നെ പറഞ്ഞു, ‘അയ്യേ, അത് ആണുങ്ങള്‍ക്ക് മാത്രമുള്ള പടമാണ്’. (മധുരമായ പ്രതികാരം!)

ഇടികൊണ്ടെങ്കിലെന്ത്, ഒരിക്കലെങ്കിലും അവന്‍ തന്നെ ചേച്ചിയായി അംഗീകരിച്ചല്ലൊ. എല്ലാ വിജയത്തിനു പിന്നിലും വേദനാജനകമായ കുറെ അനുഭവങ്ങള്‍ കാണും എന്നു പറയുന്നതിതുകൊണ്ടാകാം..

പിന്നീട് കുറച്ചുകൂടി വലുതായപ്പോള്‍ അനിയന്‍ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പോയി നിറയെ ബ്രൂസിലി പടങ്ങള്‍ കണ്ടു കാണും... കാണാതിരിക്കില്ല.

വര്‍ത്തമാനകാലം

‘ഹലൊ മധുവാണോ’?
‘അതെ’.
‘ഇതു മായയാണ്. അവിടെ അച്ഛനും അമ്മയുമൊക്കെ സുഖമായിട്ടിരിക്കുന്നൊ’?
‘ഇവിടെ എല്ലാപേര്‍ക്കും സുഖം തന്നെ.മോന് അമ്പലത്തില്‍ ഇന്നൊരു സംഗീതകച്ചേരിയുണ്ട്. കൊണ്ടുപോകാനൊരുങ്ങുന്നു’.
‘പിന്നേ മധൂ, നിനക്ക് നമ്മുടെ കുട്ടിക്കാലമൊക്കെ നന്നായോര്‍മ്മയുണ്ടല്ലൊ അല്ലെ’?
‘പിന്നെ, നല്ല ഓര്‍മ്മയുണ്ട്. അതല്ലേ ഓര്‍മ്മകള്’.
‘‍ഞാന്‍ ചോദിക്കാന്‍ കാര്യം, ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍‍ അതിനെപ്പറ്റി മലയാളം ബ്ലോഗില്‍ എഴുതുന്നു, ഒരു കഥപോലെ. നിനക്കോര്‍മ്മയുണ്ടോ ഞാന്‍ ഊഞ്ഞാലില്‍ നിന്ന് വീണതൊക്കെ’?
‘പിന്നെ നല്ല ഓര്‍മ്മയുണ്ട് , നീ പുളിമര‍ത്തിന്റെ മുകളിലൂടെ പറന്ന് പറന്ന് (എന്റെ അതേ വാക്കുകള്‍!)(അവന്‍ ബ്ലോഗിനെ പറ്റി കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല, ഓര്‍മ്മകളും, മെമ്മറി പവ്വറിലുമാണ് അവന്‍ കൂടുതല്‍ കോണ്‍സന്‍ഡ്രേറ്റ് ചെയ്യുന്നത്. അതേതിനും ഭാഗ്യമായി, അല്ലെങ്കില്‍ അവന്റെ ഈ അപാര ഓര്‍മ്മയും, വായനയും -എസ്. കെ പൊറ്റക്കാടും, എം. മുകുന്ദനും, തകഴിയും,പെരുമ്പടവും - ഒക്കെ ക്കൂടി അവന്‍ ബ്ലോഗെഴുതാനെങ്ങാനും വന്നാല്‍ പിന്നെ, -ഏതു നിമിഷവും അവന്റെ ഉള്ളിലെ വായനക്കാരന്‍ എഴുത്തുകാരനായി മാറാന്‍ സാദ്ധ്യതയുണ്ട്.- ആ നിമിഷം താന്‍‍ എഴുത്ത് നിര്‍ത്തുന്നതാണ് മാന്യത. അതിനുമുമ്പ് തനിക്ക് പറയാനുള്ളത് താന്‍ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തട്ടെ, ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും പതിനൊന്നു മാസത്തെ സീനിയോരിറ്റി...)
മധു തുടരുന്നു, ‘എന്റെ സഹപ്രവര്‍ത്തകരൊക്കെ എന്റെ ഓര്‍മ്മശക്തിയെപ്പറ്റി ഭയങ്കര മതിപ്പാണ്. കുഞ്ഞിലെ ഉള്ള സകല കാര്യങ്ങളും എനിക്കോര്‍മ്മയുണ്ട്.
മായ, ‘പാക്കരന്‍ കളിയിലിനു ‍ തീ വച്ചത് ’
മധു, ‘അത് പാക്കരനല്ല അവന്റെ അനിയന്‍ സുകുമാരനാണ്’
‘ഓ, ഞാന്‍ പേര് ഒന്നു മാറ്റി’. ഞാനിതൊക്കെ കഥപോലെ എഴുതുന്നുണ്ട്.
‘എഴുത് എഴുത് എനിക്ക് എല്ലാം നല്ല ഓര്‍മ്മയുണ്ട്’.
നീ ഡിസമ്പറില്‍ വരില്ലേ?
വരും.
അപ്പൊ ശരി.
(മധു ബ്ലോഗെഴുത്തില്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല. മധുവിന് മക്കളുടെ പാട്ടും ഡാന്‍സുമാണ് തല്‍ക്കാലം

ഇംപോര്‍‍ട്ടന്‍സ് എന്ന് കണ്ട് മായ ആശ്വാസത്തോടെ നിശ്വസിക്കുന്നു. ഏതിനും പ്രധാനനായകന്റെ അനുമതി കിട്ടിയല്ലൊ എഴുതാന്‍. സമാധാനമായി. ഇനി ഒരുകാലത്ത്-വളരെ പേരും പ്രസിദ്ധിയും ഒക്കെ കിട്ടുമ്പോള്‍-, ‘നീ എന്തിന് ഞങ്ങളെപ്പറ്റി ബ്ലോഗില്‍ എഴുതി?’ എന്നെങ്ങാനും പറഞ്ഞ് ആരെങ്കിലും കേസുകൊടുത്താല്‍ മധു ‘രക്ഷിക്കും, രക്ഷിക്കാതിരിക്കില്ല’).

Wednesday, September 24, 2008

അവന്‍ ബ്രൂസിലിയായി...

മായയും മധുവും അവരുടെ കസിന്‍സും (രണ്ടുമൂന്ന് അപ്പച്ചിയും, മൂത്തയമ്മമാരും അമ്മാവന്മാരും എല്ലാരും കൂടി പത്തിരുപത്തഞ്ച് അണ്ണന്മാരും ചേച്ചിമാരും വരും) തമ്മില്‍ വലിയ പ്രായവ്യത്യാസം ഉണ്ട്. മായയക്കും മധുവിനും അഞ്ചോ ആറോ വയസ്സുള്ളപ്പോള്‍ മൂത്ത അണ്ണനു 28 നടുത്ത് പ്രായം വരും. മൂത്തയമ്മയുടെയും അമ്മാവന്മാരുടേയും മക്കളും പ്രായത്തില്‍ തങ്ങളേക്കാള്‍ വലിയ മൂപ്പുള്ളവരാണ്. അതുകൊണ്ട് എല്ലാവര്‍ക്കും തങ്ങള്‍ ‘കുട്ടനും’ ‘കുട്ടിയും’ ആയിരുന്നു. മായക്കും മധുവിനും തമ്മില്‍ തല്ലും കുശുമ്പും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കസിന്‍സിനോടൊക്കെ ഭക്തി കലര്‍ന്ന ഒരു മര്യാദയാണു. അനിയനു എപ്പോഴും കുത്തിമറിഞ്ഞ്, മിടുക്കനും, ബുദ്ധിജീവിയും, മായയുടെ ലീഡറും ആകണമെന്ന ഒരു വിചാരം മാത്രം. മായയാണെങ്കില്‍ ആരെങ്കിലും ഉഴപ്പിച്ചൊന്നു നോക്കിയാല്‍ മൂലയില്‍ പതുങ്ങുന്ന പ്രകൃതവും.

പെണ്ണാകുന്നത് എന്തോ കുറച്ചിലാണെന്നു ഇതിനകം ബോധ്യപ്പെട്ടതിനാല്‍ അനിയന്റെ ഡ്രസ്സുമിട്ട്, അനിയനെപ്പോലെ നടന്നിരുന്നു മായ‍. അനിയനെക്കൂടി പെണ്ണാക്കാനായി തന്റെ ഫ്രോക്ക് ഒക്കെ കാട്ടി വശീകരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവന്‍ ആണായി തന്നെ തുടരാനാണ് ഭാവമെനു കണ്ട് മായ ‍ നയം മാറ്റുകയായിരുന്നു. 11 മാസം മാത്രം പ്രായം മൂപ്പുള്ള മായയെ ‘ചേച്ചി’ എന്നു വിളിക്കുന്ന പ്രശ്നം ഉദിക്കുന്നേ ഇല്ല എന്നും ഇതിനകം അവന്‍ വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. മായ ഭീക്ഷണിപ്പെടുത്തിനോക്കി, കെഞ്ചി നോക്കി, ഒന്നിലും വഴങ്ങാതായപ്പോള്‍ തന്റെ സീനിയൊരിറ്റി തെളിയിക്കാനായി മായ‍ എടുത്ത അടവാണ്, അവനെ, ‘എടാ’ ‘പോടാ’ എന്നു വിളിക്കല്‍. എന്തോ അവന് ‘എടീ’ ‘പോടീ’ എന്നൊക്കെ വിളിക്കാതിരിക്കാന്‍ മാത്രം ഉള്ള വിശാലമനസ്സ് അന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നു. (അതിനുകൂടി, പ്രായമായി കൂട്ടുകാരോട് മായയെ പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍‍ ‘ആ പോകുന്നത് എന്റെ ചേച്ചിയാണ്. അവള്‍... ’ എന്ന് ഒരു വാക്കുകൂടി അടുത്ത സെന്റന്‍സില്‍ ചേര്‍ത്ത് ആ കുറവ് തീര്‍ക്കുന്നതു കാണാം. ‘ചേച്ചി’ എന്ന് അവര്‍ പറയുകയാണെങ്കില്‍ കൂടെ ‘അവള്‍’ ‘നീ’ തുടങ്ങിയ വാക്കുകളും അവനറിയാതെ വരും. അതിപ്പോഴും തുടരുന്നു. ആരാണു മതിക്കപ്പെടേണ്ടത്, ആരാണ് ഭരിക്കാനുള്ളത്, ആരാണ് ഭരിക്കപ്പെടേണ്ടത് എന്നൊക്കെയുള്ള ആശയക്കുഴപ്പം.) 12 വയസ്സുവരെ അനിയനെപ്പോലെ മുടിയും വെട്ടിക്കുമായിരുന്നു അച്ഛന്‍. അനിയന്റെ വേഷവുമിട്ട് നടക്കുന്ന മായയെ അയല്പക്കക്കാര്‍ ‘കുട്ടാ‘ അല്ലെങ്കില്‍ ‘ചെറുക്കാ’ എന്നൊക്കെ പേരിന്റെ പുറകില്‍ ചേര്‍ത്ത് വിളിക്കുമ്പോള്‍ വലിയ ഒരു സംതൃപ്തിയായിരുന്നു. അങ്ങിനെ വലിയ ഗമയില്‍ ‘ആങ്ങിനെ ഞാനും ഒരാണായി’ എന്ന ഗമയില്‍ നടക്കുന്ന കാലം...

മായക്ക് പ്രായം ഏഴ് അനിയന് ആറ്. ഇനി മായ തന്നെ അവളുടെ കഥ പറയട്ടെ...

ആയിടയ്ക്കൊരിക്കല്‍, ഒരപ്പച്ചിയുടെ മകന്‍ ബാംഗ്ലൂരില്‍ നിന്നു വന്നു. വിവാഹാലോചനകള്‍ തകൃ‌തിയില്‍ നടക്കുന്ന കാലം. കുളിച്ച് കുട്ടപ്പനായി അമ്മുമ്മയെ കാണാനായി കുടുംബവീടായ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലെത്തി. അമ്മുമ്മയും അണ്ണനും കട്ടിലിലും , ഞാനും അനിയനും ബാഗ്ലൂര്‍ കഥകേള്‍ക്കാനായി ആരാധനയോടെ വായും തുറന്ന് തറയിലും. മണി അണ്ണന്‍ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി...
ഞങ്ങള്‍ അല്‍ഭുതം കൂറുന്ന മിഴികളുമായി കേള്‍ക്കാനും...അതിനിടയില്‍ എപ്പോഴോ മണിയണ്ണനില്‍ ഒരു വാനരത്തരം തലപൊക്കിയിരിക്കണം. ( കൊച്ചാണെങ്കിലും തന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്നത് തന്റെ കൊച്ചു മുറപ്പെണ്ണാണെന്നുള്ള ഒരു തോന്നലുമാകാം കാരണം) പതുക്കെ ആണ്‍വേഷം കെട്ടി ഞെളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന എന്നോട് അല്പം തമാശകലര്‍ത്തി, ഒരു ചോദ്യം, "എന്നോടൊപ്പം പോരുന്നോ ബാഗ്ലൂരിലേയ്ക്ക്?"
ആ ചോദ്യത്തില്‍ ഒരു പന്തികേടുപോലെ രണ്ടുപേര്‍ക്കും തോന്നി. ചോദ്യം ചോദിച്ച രീതിയും. ഒന്നുകില്‍ രണ്ടുപേരോടുമായി ആ ചോദ്യം ചോദിക്കണമായിരുന്നു. മായയെ മാത്രം നോക്കി ചോദിച്ചതേ ഒരു വലിയ തെറ്റ്. ( ഇതൊക്കെ അറിയാന്‍ പ്രായം ആറും ഏഴുമൊക്കെ മതി) ഞാനും എന്റെ അനിയനും ഒപ്പം ഞെട്ടി, ഇളിഭ്യരായി. ‘അയ്യേ ഇയാളെയാണോ തങ്ങള്‍ ഇത്രന്നേരം ബഹുമാനിച്ചത് ’എന്ന ഒരു ജാള്യതയും ഒപ്പം അനിയന്റെ ആങ്ങളത്വം ആദ്യമായി ഉണരുകയും, എന്നില്‍ ഒരു പെണ്ണിന്റെ ഇന്‍ഫീരിയോരിറ്റി പ്രകടമാവുകയും, അത് എന്റെയും അനിയന്റെയും ഇടയില്‍ ഒരു ഗ്യാപ്പ് വരുത്തുന്നതും കണ്ട്, അനിയന്‍ എന്റെ നേര്‍ക്ക് , ‘പടക്കു തിരിക്കും മുന്‍പ് സഹധര്‍മ്മിണിയോട് അനുവാദം ചോദിക്കുന്ന’; അല്ലെങ്കില്‍, ‘ദുര്യോദനനോട് അനുവാദം ചോദിച്ച് പടക്കളത്തില്‍ ഇറങ്ങുന്ന കര്‍ണ്ണനെപ്പോലെ’ ഒന്നു നോക്കിയിട്ട്, അണ്ണന്റെ നേര്‍ക്ക് ഒറ്റ കുതിപ്പ്. അണ്ണന്‍ ആദ്യം പകച്ചു, പിന്നെ തമാശയായി കരുതി ചെറുത്തു. അനിയന്‍ ഇതൊന്നും അറിയുന്നില്ല. അവന്റെ മനസ്സില്‍ ആയിടെ കണ്ട ബ്രൂസിലി പടം മാത്രം. അവന്‍ ബ്രൂസിലിയായി... അവന്‍ മണിയണ്ണന്റെ ബാഗ്ലൂര്‍ ഗ്ലാമര്‍ ഒന്നൊന്നായി പിച്ചിച്ചീന്തി കാറ്റില്‍ പറത്തുന്നത് ഞാന്‍, നായകന്‍ വില്ലനുമായി ഫൈറ്റ് ചെയ്യുമ്പോല്‍ പിന്നില്‍ നിന്ന് സപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യുകയും വേണമെങ്കില്‍ ഒരു ചെറിയ ഹെല്പ് ചെയ്യുകയുമാവാം എന്നപോലെ നില്‍ക്കുന്ന നായികയെപ്പോലെ പിറകില്‍ നിന്ന് ആസ്വദിക്കയും അഭിനന്ദിക്കുകയും. അപ്പച്ചിയുടെ മകന്‍ ധീരനായകന്‍ അനിയനേയും അതിലേറെ ഇത് ശരിക്കും പെണ്ണു തന്നെയോ എന്നു ഒരു ചെറിയ ‘ഷെയി’മോടെ എന്റെ നേര്‍ക്കും ഒന്ന് പാളി നോക്കി , ഒടുവില്‍ ബാഗ്ലൂര്‍ ഗ്ലാമറൊക്കെ കൊഴിച്ചു കളഞ്ഞ് വെറും അണ്ണനായി മുങ്ങി. ( ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കുമ്പോല്‍ മായക്ക് ഒരു ചെറിയ വിഷമം ഇല്ലാതില്ല. എങ്കിലും വലിയ അണ്ണനല്ലേ, അങ്ങിനെ ചോദിക്കാമോ?) പുറത്താരോടും പറയാനും പറ്റില്ലല്ലൊ. കൊച്ചു പിള്ളേര്‍ തോല്‍പ്പിച്ച കാര്യം. പീക്രി പില്ലേര്‍, അതും നല്ലവരിലും നല്ലവരായ അമ്മാവന്റെ സന്താനങ്ങള്‍ അങ്ങിനെ കാരണമില്ലാതെ ആരെയും ഉപദ്രവിക്കില്ല എന്നു ബഹുജനത്തിനറിയാവുന്നതുകൊണ്ടും, അതിലും വലിയ ഭയം എന്റെ അമ്മയായ ‘അമ്മായി’യെയും ആയിരുന്നതുകൊണ്ട് എനിക്കു നല്ല ധൈര്യമായിരുന്നു പുറത്ത് പറയാന്‍ പറ്റിയ സംഭവമല്ല എന്ന്. അങ്ങിനെ എന്ന് എന്റെ അനിയന്‍ ഒരാണായി. ഞാന്‍ ഒരു വെറും പെണ്ണും. അനിയന്‍ വീണ്ടും ബ്രൂസിലിത്തരം കാട്ടി. ഇത്തവണ ഇരയാരെന്നോ? സാക്ഷാല്‍ ഈ ഞാന്‍. അത് അടുത്ത ലക്കത്തില്‍...

Wednesday, September 17, 2008

തീയും പുകയും പിന്നെ വെളുത്ത പാക്കരനും

വെളുത്ത പാക്കരന് [വെളുപ്പ് എവിടെ നിന്നു കിട്ടിയതെന്ന് മായക്കഞ്ജാതം. മായയുടെ അമ്മയ്ക്കും അയല്പക്ക ക്കാര്‍ക്കുമൊക്കെ പരസ്യമായ രഹസ്യവും] അറിയാത്ത സിനിമാപ്പാട്ടുകള്‍ ഇല്ല. പശുവിനു പുല്ലറുക്കുമ്പോഴും, പശുവിനെ കുളിപ്പിക്കുമ്പോഴും, പുളിങ്കുരു, പരുത്തിക്കുരു കഞ്ഞി ഒക്കെ വയ്ക്കുമ്പോഴു മൊക്കെ പാക്കരന്റെ ചുണ്ടത്ത് ലേറ്റസ്റ്റ് സിനിമാഗാനങ്ങള്‍ അങ്ങിനെ ഒന്നിനു പുറകേ ഒന്നായി തത്തിക്കളിക്കുമായിരുന്നു. സ്ക്കൂളില്‍ അധികം പഠിച്ചിട്ടില്ലാത്ത; അക്ഷരങ്ങള്‍ ശരിക്കും കൂട്ടിവായിക്കാന്‍ കൂടി അറിയാത്ത; പാക്കരന്‍, നല്ല ശുദ്ധമായ മലയാളത്തില്‍ സിനിമാ പാട്ടുകളുടെ വരികള്‍ ഓര്‍ത്തു വച്ചു പാടുന്നത് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ അതിശയം തോന്നുമായിരുന്നു. തങ്ങള്‍ പാഠപുസ്തകത്തിലെ ഒന്നോ രണ്ടോ കവിതകള്‍ തന്നെ വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ട് ഹൃദിസ്തമാക്കുമ്പോള്‍, പാക്കരന്റെ മെമ്മറിയില്‍ നൂറുകണക്കിന് സിനിമാപ്പാട്ടുകളുടെ ശേഖരണം തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. കണ്ട സിനിമയിലെയാണെ ങ്കില്‍ പിന്നെ അതിലെ നായകന്റെ ഭാവവിഹാദികള്‍കൂടി ചേര്‍ത്താണ് പാടാറ്. എങ്കിലും പ്രേം നസീറിന്റെ സ്ഥനത്ത് പാക്കരനെ സങ്കല്‍പ്പിക്കാനൊരു മടി. അതുകൊണ്ട് ചെയ്തില്ലേന്നേ ഉള്ളു. ശരിക്കും പ്രേംനസീറിനെക്കാള്‍ നന്നായി പാക്കരന്‍ ഭാവാഭിനയത്തിലും, ഞങ്ങളെക്കാളൊക്കെ മികച്ച മെമ്മറിപവ്വറും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നത് എനിക്ക് രഹസ്യമായി സമ്മതിക്കാതെ നിവര്‍ത്തിയില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും സമ്മതിച്ചു കൊടുത്തില്ല. എന്തായാലും അവനൊരു കന്നുകാലിയെ നോക്കുന്ന ചെറുമനല്ലേ, [അവന്‍ ശരിക്കും തന്നെ കൊച്ചാമ്പ്രാട്ടി എന്നു വിളിക്കേണ്ടതാണ് പക്ഷെ, ജാതിയൊക്കെ പോയി മറയാന്‍ തുടങ്ങുന്ന കാലമായതുകൊണ്ട് അവ്നൊരു മടി]അവരെ‍ക്കാളൊക്കെ ഇച്ചിരി ഗമയില്‍ നടക്കണ്ടേ, അതുകൊണ്ട് വെറുതേ ഭാവിച്ചു നടന്നു, ‘കൊള്ളാം ഇതിലൊക്കെ എന്തിരിക്കുന്നു, ഇതിന്റെയൊക്കെ എമ്പെരട്ടി കാര്യങ്ങള്‍ എന്റെ ബ്രൈനില്‍ ഉണ്ട്’ എന്ന്. അവന്‍ അത് സമ്മതിച്ചു തന്നിരുന്നു താനും, കാരണം അറിയാതെയെങ്ങാനും പാട്ടിന്റെ വരികള്‍ അല്പമൊന്നു തെറ്റിയാല്‍ മായയെ നോക്കി ഔരു ഇളിഭ്യച്ചിരി ചിരിക്കും. മായ, ‘തെറ്റിയത് എനിക്കു മനസ്സിലായി, എങ്കിലും സാരമില്ല കണ്ടിന്യൂ ചെയ്തോളു’ എന്ന് മൌനാനുവാദവും നല്‍കും.
അവന്‍ ‘നളിന മുഖീ നളിന മുഖീ നിന്നുടെ വീട്ടില്‍, നളനാണു ഞാന്‍ പുത്തന്‍ നളനാണു ഞാന്‍‘,
‘ചിത്തിരത്തോണിയിലക്കരെപ്പോകാന്‍ എത്തിടാമോ പെണ്ണേ ചിറയന്‍ കീഴിലെ പെണ്ണേ‘ എന്നൊക്കെ അങ്ങിനെ പാടി തകര്‍ത്തു നടക്കും, പെരുമഴയത്തും കൊട്ടവെയിലത്തും ഒക്കെ. മായയുടെ അമ്മയോ അച്ഛനോ വന്നാല്‍ പിന്നെ പാക്കരനും മായയുടെ അമ്മുമ്മയെപ്പോലെ ഞാനൊന്നു മറിഞ്ഞില്ലേ, എനിക്ക് പാ‍ട്ടു പാടാന്‍ പോയിട്ട് കേള്‍ക്കാന്‍ കൂടി അറിയില്ലേ എന്ന മട്ടില്‍, ‘ഇങ്ങോട്ടു വാ പശുവേ, അങ്ങോട്ടു പോ പശുവേ’ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് നടക്കുന്നതുകാണാം. പശു പക്കരന്റെ ഗേള്‍ ഫ്രെന്റിനെപ്പോലെ പാക്കരന്‍ പറയുമ്പോലെ കുണുങ്ങിക്കുണുങ്ങി പുറകേയും [ഞങ്ങളെങ്ങാനും അടുത്തു ചെന്നാലറിയാം ഗേള്‍ ഫ്രണ്ടിന്റെ തനി നിറം. ]

അന്നൊരു ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു। സ്ക്കൂളില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഇഷ്ടമ്പോലെ ഉറങ്ങാം। തോന്നുമ്പോള്‍‍ എണീറ്റാല്‍ മതി। അല്ലെങ്കില്‍ 5 മണിയ്ക്ക് അമ്മയുടെ വക നല്ല ഒരു നുള്ളുമായാണ് എഴുന്നേല്‍ക്കാറ്‌। അമ്മയ്ക്ക് മര്‍മ്മ സഥനമൊക്കെഅറിയാം. വൈകിട്ട് കപ്പലണ്ടിയും മിഠായിയും ഒക്കെ കൊണ്ടുതന്ന്, സുഖിപ്പിച്ച അമ്മതന്നെയാണൊ ഈ പിശാശ് അമ്മ എന്നുള്ള വിഷമത്തിനെക്കാള്‍ അനിയനെ ഒരുപക്ഷെ ഇത്ര നോവിച്ചായിരിക്കില്ല നുള്ളിയത്. പൊന്നുമോനല്ലെ. തന്നെമാത്രമെ ഇത്ര വേദനിപ്പിച്ചുകാണുള്ളു എന്നുള്ള കുശുമ്പാണ് ഉറക്കം കെടുത്തുന്നത്. അടുത്ത നുള്ള് വരുന്നതിനു മുന്‍പ് എഴുന്നേല്‍ക്കണം ചിന്തിച്ചു കിടക്കാന്‍ സമയമില്ല. എഴുന്നേല്‍ക്കുകയേ നിര്‍വ്വാഹമുള്ളു. തന്റെ തല പൊങ്ങുന്നതു കണ്ടാലുടന്‍ ആട്ടോമാറ്റിക്ക് ആയി അനിയന്റെ തലയും ഫോളോ ചെയ്തോളും. പിന്നെ ഒരു പുതപ്പുമായി ലൈറ്റിന്റെ മുന്നില്‍ ഒരു പുസ്തകവും എടുത്തു വച്ച് മത്സരിച്ച് ഉറക്കമാണ്. അമ്മയ്ക്ക് നുള്ളി എഴുന്നേല്‍പ്പിക്കണം എന്ന കടമയേ ഉള്ളു. ഇനി നിങ്ങളായി നിങ്ങളുടെ പാ‍ടായി എന്ന നിലപാടാണ്. വിശാല മനസ്കയായ അമ്മയ്ക്ക്. പോരാത്തതിന് അമ്മയ്ക്കിനി പിടിപ്പത് പണിയുണ്ട് അടുക്കളയില്‍ . പാവം പിടിച്ചജോലിക്കാരി പെണ്ണും ഉറക്കവും ജോലികളുമായി മല്ലയുദ്ധത്തിലായിരിക്കും. അമ്മയ്ക്ക് ഭരിക്കാന്‍ നിറയെ ഉറക്കക്കാരെ കിട്ടിയ സന്തോഷം. അമ്മ ഉറക്കമെണീറ്റയുടന്‍ ആഞ്ഞ് അടുക്കളയിലേയ്ക്ക് പോകുന്ന പോക്കില്‍ ഞങ്ങളെ ഒന്നു നോക്കും അത്ര തന്നെ. മുന്നില്‍ നിവര്‍ത്തി വച്ചിരിക്കുന്ന ബുക്കും പോരാത്തതിന്‍ എന്റെ കയ്യില്‍ ഒരു പേനയോ പെന്‍സിലോ കാണും. കണ്ണു ചതിച്ചാലും കയ്യ് ചതിക്കില്ല. കയ്യ് സൂഷം ബുക്കില്‍ തന്നെ ഉണ്ടാവും പുതപ്പിനടിയിലൂടെ ഊര്‍ന്നിറങ്ങിയ കയ്യ് സൂക്ഷം ബുക്കില്‍ തന്നെ ഉണ്ടാവും.അമ്മ നേരേ പായുന്നത് അടുക്കളയിലേയ്ക്കാണ്. അവിടെ ജോലിക്കാരി പെണ്ണുമായി ഒരു മല്ല യുദ്ധമാണ്. അവളുടെ ദയനീയ സ്ഥിതി കാണുമ്പോല്‍ തന്റെ ഉറക്കമൊക്കെ പമ്പ കടക്കും. മായ സ്ക്കൂളിലെ കണക്കു സാ‍റിനെ അമ്മയുടെ സ്ഥാനത്തും തന്നെ ജോലിക്കാരി പെണ്ണിന്റെ സ്ഥാനത്തും സങ്കല്പിക്കും. പാവംായ അറിയാതെ പഠിത്തം തുടങ്ങും.

അവധി ദിവസങ്ങളില്‍ രാവിലെ എഴുന്നേല്‍ക്കണ്ട എന്നതിലുപരി അമ്മയുടെ ‍ നുള്ളല്‍ കിട്ടില്ല എന്ന സന്തോഷമാണ്. അങ്ങിനെ സുഖമായി കിടന്ന് പുലര്‍കാലത്തെ ദര്‍ശ്ശിക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ അതാ ദൂരെയെങ്ങോ നിന്നെന്നപോലെ ഒരു നിലവിളി. ഒരു സ്ത്രീയുടെയാണ്. അമ്മയുടെയാണോ! നെഞ്ചൊന്നാളി. അച്ഛനോട് വഴക്കിടുമ്പോഴൊക്കെ ആവര്‍ത്തിച്ചു പറയാറുള്ള ഭീക്ഷണിയൊക്കെ ഓര്‍മ്മവന്നു. അമ്മ വല്ല കടുകൈ ചെയ്തോ. ഇനി അമ്മയെ ജീവനോടേ കാണാനൊക്കില്ലേ? ‘ഇല്ല തനിക്കാ കാഴ്ച്ച കാണാനുള്ള മനക്കട്ടി ഇല്ല ’. ദേഹമാസകലം തളര്‍ന്ന് മായ കട്ടിലില്‍ ഇരുന്നു. പരിസരബോധം വന്നപ്പോള്‍ അടുത്തുകിടന്നിരുന്ന അനിയനെ നോക്കി. അവന്റെ പൊടി പോലും ഇല്ല. അവ്നെപ്പോള്‍ കട്ടിലില്‍ നിന്നും എടുത്തു ചാടി ഓടിയതെന്നൊരു പിടിയും കിട്ടിയില്ല. ഏതിനും അപ്പൂറത്ത് പോയ അനിയന്റെ നിലവിളിയൊന്നും കേള്‍ക്കാത്തതുകൊണ്ട് വലിയ അത്യാഹിതമൊന്നും സംഭവിച്ചിരിക്കാനിടയില്ല എന്ന ധൈര്യത്തില്‍ മായ പതിയെ പിറകില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ കന്നുകാലി തൊഴുത്തിലാണു സംഭവം. അമ്മ ജീവനോടെ ഉണ്ട്. വിജയജേതാവിനെപ്പോലെ അയല്‍ പക്കക്കാരോറട് സംഭവം വിവരിക്കുന്ന തിരക്കില്‍. മൂന്നുനാലുപേര്‍ ചേര്‍ന്ന് വെള്ളം കോരിയൊഴിച്ച് തീ കെടുത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. ഏകദേശം കെട്ടടങ്ങിയ തീയില്‍ നിന്നും വമിക്കുന്ന പുക.
വൈകിട്ട് അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും കുളിക്കാന്‍ വെള്ളം ചൂടാക്കുന്നത് കളിയിലീലെ അടുപ്പിലാണ് . അന്ന് പാക്കരന്‍ തീ നന്നായി അണയ്ക്കതെ, നെല്ലുണക്കിയ വലിയ പായ് അതിന്റെ അടുത്ത് ചാരിവച്ചു കിടന്ന് ഉറക്കമായി. ഒരു തീപ്പൊരി മതിയല്ലൊ കാര്യമുണ്ടാക്കാന്‍. ഒരു തീപ്പൊരി സാവധാനം എരിഞ്ഞെരിഞ്ഞ് പായ മുഴുവന്‍ കത്തി ഒടുവില്‍ വീടിന്റെ മേല്‍ക്കൂരയെ ആക്രമിച്ചപ്പോഴേയ്ക്കും ഭാഗ്യത്തിന് നേരം പുലരാറായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് വീടും പാക്കരനും പശുക്കളും കോഴികളും പിന്നെ അടുത്ത് വീട്ടില്‍ കിടന്നുറങ്ങുന്ന മായയും മധുവും മായയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും അമ്മുമ്മയും ജോലിക്കാരി ശാന്തയും ഒന്നും വെന്തു വെണ്ണീറായില്ല. അപ്പോള്‍ എന്തു വലിയ പാതകമാണ് പാക്കരന്‍ ചെയ്തത്!. ഇത്രയും പേരുടെ മരണത്തിന് കാരണക്കാരന്‍ ‍[നായകനോ? അതൊ വില്ലനോ!] അന്തം വിട്ട് നില്‍ക്കുന്നതും പിന്നെ പതിയെ...തന്റെ മുന്നിലൂടെ ഒരു വളിച്ചചിരിയുമായി കാലൊച്ച കേള്‍പ്പിക്കാതെ നടന്ന് താഴെയിറങ്ങി...സ്ലോ മോഷനില്‍ കുന്നിന്‍ മുകളിലുള്ള അവന്റെ കുടിലില്‍ പോയി മറഞ്ഞിരുന്നു. താന്‍ മനസ്സില്‍ ‘പൊയ്ക്കോ, പോയി രക്ഷപ്പെട്ടൊ. മാപ്പര്‍ഹിക്കുന്ന തെറ്റൊന്നുമല്ല നീ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ജീവന്‍ വേണേല്‍ നിന്റെ കുടിലില്‍ പോയി ഒളിച്ചോ’ എന്ന ഒരു താക്കീതോടെ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം മായ അവനെ യാത്രയാക്കി‍ എങ്കിലും അവന്റെ മധുര മനോഹരമായ പാട്ടുകളും, ഒപ്പം പ്രേംനസീറിനെയും ഷീലയെയുമൊക്കെ സങ്കല്പിച്ച് നടക്കാനും ഒക്കെയുള്ള സുവര്‍ണ്ണാവസരം നഷ്ടപ്പെട്ടതിലും വല്ലാത്ത നഷ്ടം തോന്നി.

പിറ്റേന്നു തന്നെ വെളുത്ത പാക്കരന്റെ അമ്മ ചെല്ലമ്മ വന്ന് മാപ്പു പറയുകയും അനിയന്‍ തുളസിയെ വീട്ടില്‍ ഏല്പിക്കുകയും ചെയ്തു. തന്റെ ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും അതോടെ പാക്കരന്‍ എന്ന കഥാപാത്രം എന്നെന്നേക്കുമായി അപ്രത്യക്ഷമായി!

ഇപ്പോള്‍ ഒരുപക്ഷെ, മക്കളും കൊച്ചുമക്കളുമൊക്കെയായി സുഖമായി എവിടെയോ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടാകു
അവര്‍ക്കൊക്കെ സംവരണവുംകൂടിയുള്ളതുകൊണ്ട് ചിലപ്പോള്‍ മക്കളൊക്കെ നല്ല പഠിപ്പും പത്രോസും
ഒക്കെ ഉള്ളവരും പാക്കരന്‍ അവരുടെ ബഹുമാന്യ അപ്പുപ്പനും ആയിരിക്കണം.

Tuesday, September 16, 2008

കുറവനപ്പുപ്പന്‍

പണ്ട്‌ മായയുടെ വീട്ടില്‍ ഒരു പ്രായം ചെന്ന കുറവന്‍ അപ്പുപ്പന്‍ വരുമായിരുന്നു. 90 ലധികം പ്രായം വരും. കുട്ടികള്‍വരെ പേരായിരുന്നു വിളിച്ചിരുന്നത്‌ എന്നോര്‍മ്മയുണ്ട്‌. പേര്‌ ഓര്‍മ്മ വരുന്നില്ല. മായയുടെ അപ്പുപ്പന്റെ കൃഷിക്കാരനായിരുന്നു. മായയുടെ പ്രായം ചെന്ന അമ്മുമ്മയെ കാണാനും, തനിക്ക് പതിവായി കിട്ടാ‍റുള്ള വിഹിതം വാങ്ങാനുമാണ് കുന്നും മലയും ഒക്കെ താണ്ടി വരുന്നത്. അദ്ദേഹം തന്റെ വിറയാര്‍ന്ന സ്വരത്തില്‍ അമ്മ കൊടുക്കുന്ന ആഹാരം കഴിച്ച്‌ [മുറ്റത്ത് ഒരു കുഴിപോലെ ഉണ്ടാക്കി, അതില്‍ ഇലയിട്ടേ ആ അപ്പുപ്പന്‍ കഴിക്കുള്ളു. കാലം മാറിയെന്നും ഇപ്പോള്‍ പ്രത്യേകം പാത്രമൊക്കെ ഉണ്ടെന്നറിയാമെങ്കിലും, പണ്ടുമുതലേ ഉള്ള രീതി തുടരാനായിരുന്നു ആ അപ്പുപ്പന് ഇഷ്ടം], വിശ്രമിക്കുന്നതിനിടയ്ക്ക്‌ മായയുടെ അപ്പുപ്പന്റെ വീരകൃത്യങ്ങള്‍ വിവരിക്കുമായിരുന്നു. അവ്യക്‌തമായിരുന്നു മായക്കത് ‌ പലതും. എങ്കിലും മായ ഓര്‍ക്കുന്നു. അപ്പുപ്പനോട്‌ ആരോ വഴക്കിനു ചെന്നെന്നും, കുറേ നാളുകള്‍ കഴിഞ്ഞ്‌ അതില്‍ ഒരാളുടെ അസ്തിമാത്രമായ ശവശരീരം കാട്ടു പൊന്തകള്‍ക്കിടയില്‍ കണ്ടുകിട്ടിയെന്നും ഒക്കെ വളരെ വികാരഭരിതനായി, കണ്ണൊക്കെ തുറിച്ച്‌, വിറയാരന്ന കൈകളുടെ ചലനങ്ങളും വിറക്കുന്ന താടിയും തലയും കുലുക്കി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. അവസാനം സ്വന്തം നിഗമനമെന്നോണം ഒരു വരി കൂടി എടുത്തു പറഞ്ഞു. തലയില്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ രണ്ടു വരി എഴുതിയിരിക്കുന്നത്‌ കണ്ടുവത്രെ. അതാണ്‌ "തലയിലെഴുത്ത്‌". എന്നു പറഞ്ഞ്‌ നിര്‍ത്തി നെടുവീര്‍പ്പിടും കുറവനപ്പുപ്പന്‍‍. പിന്നെ കുറേനേരം മിണ്ടാട്ടമില്ല്‌. എനിക്കുമില്ല മിണ്ടാട്ടം. തിരിച്ചു പറയാനോ ചോദിക്കനോ അറിയാത്ത പ്രകൃതം. എങ്കിലും അദ്ദേഹം കണ്ടത് തലയിലെഴുത്തായിരി ക്കാന്‍ വഴിയില്ല എന്ന് നന്നായറിയാമായിരുന്നു. എങ്കിലും അദ്ദേഹത്തെ വിഷമിപ്പിക്കാതിരിക്കാനായി, വിശ്വസിക്കുന്ന ഭാവം കാട്ടി മായ അദ്ദേഹത്തിനരികില്‍ കുറച്ചുനേരം കൂടി ചുറ്റിപ്പറ്റി നില്‍ക്കും. തന്റെ വിറയാര്‍ന്ന കാലുകലുമായി കുട്ടികളെപ്പോലെ പിച്ചവച്ചു, അമ്മ കൊടുക്കുന്ന നാഴിയോ ഉരിയയോ അരിയുമായി നടന്നു മറയുന്നതോര്‍മ്മയുണ്ട്‌. അപ്പോള്‍ മായയില്‍ അറിയാതെ ഒരു ഭയം ഉയരും. കുന്നിന്‍ ചരിവിലെങ്ങാനും കുറവനപ്പുപ്പന്‍ ഇങ്ങിനെയുള്ള ഒരു യാത്രയില്‍ ഉരുണ്ടുവീണു മരിച്ചുപോകുമോ എന്ന ഭയം.

ഒരിടിയും മിന്നലും എന്റെ അനിയനും

തിരുവനന്തപുരത്ത് ‘സൌണ്ട് ഓഫ് മ്യൂസിക്ക് എന്ന ’സിനിമാ കാണാന്‍ പോയ കഥയാണു. ‘ഗോഡ് ഓഫ് സ്മാള്‍ തിങ്ങ്സി’ലെ പോലെയല്ല അത്ര പത്രോസും ഇംഗ്ലീഷും ചപ്പട്ട കാറും ഒന്നുമില്ല. ഇതൊരു നാട്ടും പുറം ഫാമിലി. മായയുടെ അച്ഛന് സഹോദരങ്ങളൊക്കെ ഇംഗ്ലണ്ടിലായതുകൊണ്ടും, എം. ജി. കോളേജില്‍ പഠിച്ച്, പഠിത്തം പൂര്‍ത്തിയാകാതെ പുറത്തു വന്നതിനാലും, വിദേശ ഭ്രാന്തും തിരുവനന്ത പുരം ഭ്രാന്തും (രണ്ടും അച്ഛന്റെ കയ്യെത്തും ദൂരത്തുനിന്നും വഴുതിപ്പോയതുകൊണ്ട്) കലശലായി ഉണ്ടാ യിരുന്നതു കൊണ്ടാകണം ആ പടം കാണാന്‍ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയത്. (‘ഷോലെ’ തുടങ്ങിയ നല്ല ഹിന്ദി പടങ്ങളും തിരുവനന്തപുരത്ത്, അവധിക്കാലത്ത് കൊണ്ടു കാണിച്ചിരുന്നു.)

തിരുവന്തപുരം യാത്ര, പോറ്റിഹോട്ടലിലെ ഊണ്, ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ്, നല്ല എയര്‍കണ്ടീഷന്‍ തീയറ്റര്‍, വലിയ ശക്തികൊടുത്തിരുന്നില്ലെങ്കില്‍ മടങ്ങിപ്പോകുന്ന സീറ്റ്, എല്ലാം കൂടി വേറെ ഏതോ ലോകത്തു പോയ പ്രതീതിയില്‍, മായ അങ്ങിനെ മതിമറന്നിരുന്നു. പരസ്യങ്ങള്‍ കാട്ടിത്തുടങ്ങി, ലൈറ്റൊക്കെ ഓഫായി, പടം തുടങ്ങി. അമ്മ ചെറുതായി കഥകളൊക്കെ പറഞ്ഞു തന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ആ സീന്‍ വന്നത്. ഇടി, മഴ, കുട്ടികള്‍ ഓരോന്നായി ഭയന്നു വിറച്ച് ആയയുടെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിവരല്‍... നല്ല രസമായി കണാന്‍ തുടങ്ങിയ്പ്പോഴാണ് ‘വീരനായകന്‍ അനിയന്‍’ വലിയ വായില്‍ ഒരു നിലവിളി. അവന്‍ കരുതി ആകെ കുഴപ്പമായിരിക്കയാണ്, തീയറ്ററിനകത്തുന്ന് രക്ഷപ്പെടുകയല്ലാതെ നിവര്‍ത്തിയില്ല. വിളി മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് അസഹ്യമാകാതിരിക്കാന്‍ അച്ഛന്‍ ഉടന്‍ അവനേയും കൊണ്ട് വെളിയിലേയ്ക്ക് നടത്തവും തുടങ്ങി. അമ്മ താക്കീതുപോലെ മായയോട് പറഞ്ഞു, “നിനക്ക് വേണമെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ പൊയ്കോളണം പിന്നീട് കിടന്ന് വിളിക്കരുത്”. അമ്മയ്ക്ക് അമ്മയുടെ ഹീറൊ കരഞ്ഞതിലുള്ള വരുത്തവും കാണും. മായക്ക് ആലോചിക്കാന്‍ നിമിഷങ്ങളേ ബാക്കിയുള്ളൂ. ഒന്നുകില്‍ നടന്നകലുന്ന അച്ഛനോടൊപ്പം, അല്ലെങ്കില്‍ ഈ ഇരുട്ടില്‍ അനിയനില്ലാതെ ഒറ്റയ്ക്ക് പടം കാണുക. അത് ബോറാ‍യി തോന്നി. അപ്പോഴാണ് മായയ്ക്ക് ഒരു തോന്നല്‍ ഒരുപക്ഷെ സ്ക്രീനില്‍ കാണുന്ന മദാമ്മ കുട്ടികളൊക്കെ പുറകില്‍ കാണും അവരെ നേരിട്ട് കാണാനുള്ള അടവായിരിക്കുമോ അനിയന്‍ എടുത്തത്. അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ നേരിട്ട് ഇടിയും മഴയും കണ്ടാല്‍ കരയാത്ത ഇവനെന്തിനാ ഇപ്പോള്‍ അലറി വിളിക്കുന്നത്. പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിക്കാനുണ്ടാ യിരുന്നില്ല. ഒറ്റ ഓട്ടം. അച്ഛന്റെ പുറ്കെ.

പുറത്തെത്തിയപ്പോഴല്ലെ പൂരം. അവിടെ മദാമ്മകുട്ടികളുമില്ല, ആട്ടവുമില്ല, പാട്ടുമില്ല. വെറും കോണ്‍ക്രീറ്റ് തൂണുകളും, ചൂടും മാത്രം..പിന്നീടെന്തു സംഭവിച്ചു എന്നോര്‍മ്മയില്ല. അച്ഛന്‍ എന്തായാലും ഐസ്ക്രീമോ മിഠായിയോ വാങ്ങി കൊടുത്ത ഓര്‍മ്മ മായയ്ക്കില്ല. (അച്ഛനത് പതിവുമില്ലല്ലൊ, അതൊക്കെ ചീത്തക്കുട്ടി കളാണ് ചെയ്യുന്നത് - വെളിയില്‍ നിന്ന് വല്ലതും വാങ്ങി തിന്നുന്നത്, ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും വച്ചു നീട്ടിയാല്‍ വാങ്ങി തിന്നുന്നത്, അതും പോരാ, വീട്ടില്‍ അച്ഛന്റെ തിരുവന്തപുരം കൂട്ടുകാരോ, വലിയച്ഛന്റെ ഇംഗ്ലണ്ട് കൂട്ടുകാരോ ഒക്കെ വരുമ്പോള്‍ അവരുടെ മുന്നില്‍ വല്ലതും കൊണ്ടു വച്ചാല്‍ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത പോലെ നോക്കരുത്, ‘വേണോ?’ എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ നല്ല ഡീസന്റ് ആയി ‘വേണ്ട’ എന്നു പറയണം എന്നു ഉപദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്. മായ സ്വതവേ ഡീസന്റ് ആയതുകൊണ്ട് അതുനിലനിര്‍ത്തി പോന്നിരുന്നു പക്ഷെ മായയുടെ അനിയന്‍ എങ്ങിനെ ഡീസന്റ് ആയി ‘വേണ്ട’ എന്നു പറഞ്ഞതെന്ന് മായക്ക റിയില്ല).

വെളിയില്‍ വലുതായൊന്നും ഇല്ലെന്ന് അനിയനും ഉറപ്പായപ്പോള്‍ അവനും തിരിച്ച് തീയറ്ററില്‍ കയറ ണമെന്നായി. ഒടുവില്‍ എപ്പോഴോ, തിരിച്ചു വന്ന് സിനിമ കണ്ടു. പക്ഷെ, വെളിയിലത്ത ചൂടും,
അകത്തെ തണുപ്പും, സിനിമയുടെ കഥയുടെ തുടര്‍ച്ച മനസ്സിലാകാത്തതുകൊണ്ടും, ഒക്കെക്കൂടി മായയും അനിയനും താമസിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയി.

പിന്നീട് വീട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തിയിട്ട്, ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ മായക്കും അനിയനും അമ്മ അതിന്റെ കഥ പറഞ്ഞ് കേള്‍പ്പിച്ചിരുന്നു.

[അരുന്ധതീ റോയിയുടെ ‘ഗോഡ് ഓഫ് സമ്മാള്‍ തിങ്സ്’ എന്നു പറഞ്ഞില്ലേ, ‘തമ്പുരാനും ചോതി, അടിയനും ചോതി’ എന്നു പറയുമ്പോലെ, എന്റെ കുട്ടിക്കാലവുമായി ഒരുപാട് സാമ്യമുണ്ട് -സിനിമാ കാണാന്‍ പോക്ക്; ഒരനിയനുമായുള്ള അഡ്വെഞ്ചര്‍ ബാല്യം; വിദേശത്തു നിന്നും വരുന്ന വിദേശി കസിന്‍സ്; കുടവയറന്‍ വിദേശി മാമന്‍- ചില പേരുകള്‍ക്കുപോലും സാമ്യം! ഇംഗ്ലീഷ് കാരെ അനുകരിക്കല്‍ (ഇംഗ്ലീഷൊന്നും നന്നായറിയില്ലെങ്കിലും ചുറ്റിനുമുള്ള ഗ്രാമവാസികളെക്കാള്‍ മെച്ചമെന്നു കാട്ടാന്‍‍); ഇല്ലാത്ത പൊങ്ങച്ചം ; കഥയില്‍ അനിയനാണു വലിയ ട്രാജടിയെങ്കില്‍ ഇവിടെ, മായയെയാണ് വിധി ക്രൂരമായി പീഡിപ്പിച്ച തെന്നേ ഉള്ളൂ. പക്ഷെ, കഥയിലെ അനിയനു പിടിച്ചപോലെ മൌന രോഗം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, മുഴുവട്ടാകുന്നതിനു മുന്‍പ് ദൈവം കാത്തു. ]